Horror w polskich realiach

<br /> <br />       Jak już pisałam, do książek polskich autorów podchodzę jakoś bez zapału. Trudno wytłumaczyć mi, czemu średnio czyta mi się o przygodach Magdy, Tomka, Lucyny czy Bartka ( czyli ludzi, którzy mają polskie imiona i mieszkają w polskich domach ). Albo czemu niespecjalnie przepadam za ulicami Poznania, Gdańska czy Gliwic. Być może rozwiązanie jest proste. Żyjąc gdzie żyję, mając codzienność jaką mam, nie chcę doświadczać jej w książkach. Nie chcę czytać o tym, jak pani Janina ze spożywczaka była niemiła bo nie miała jak wydać z 50zł, ani jak lekarz kazał czekać na izbie przyjęć 5 godzin osobie z ciężką raną nogi. Nie chcę. Książki mają mnie relaksować, zabierać w podróż do miejsc gdzie jest lepiej, albo gorzej, ale nie tak samo. Nie pokazywać mi tego co jest, bo ja wiem co jest, żyję w tym. W książkach szukam kompletnej odskoczni. Oczywiście nie oznacza to, że w ogóle nie sięgam po polskich pisarzy. Czytuję Grażynę Bełzę, Janusza Leona Wiśniewskiego, Grażynę Plebanek, jednak jeśli mam do wyboru pióro polskiego pisarza a zagranicznego - wybiorę tego drugiego. Tak wiem, jestem be, powinnam wspierać rodzimą kulturę. Tak mam. Co ja poradzę :)<br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwp-knvxxY01X-P_Gi2V1tLcASbYwQPbEX7T9PeqsKuHUfo0AQdpGLh4i7eY38jrX2Rfss4OaEq-645bWDTbI93WbCyJN48vjFLoaL-2r9cZzVvN2BR1J8ScUZZyZsa-4n0AC4d1cJc0A/s1600/DSC_0462.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwp-knvxxY01X-P_Gi2V1tLcASbYwQPbEX7T9PeqsKuHUfo0AQdpGLh4i7eY38jrX2Rfss4OaEq-645bWDTbI93WbCyJN48vjFLoaL-2r9cZzVvN2BR1J8ScUZZyZsa-4n0AC4d1cJc0A/s320/DSC_0462.JPG" width="180" /></a></div>  Jednak dzisiaj przychodzę do Was z dzieckiem polskiego pisarza właśnie, gdzie polskich imion jest wiele, akcja dzieje się w polskim mieście, a uroki polskiego blokowiska i osiedlowych sklepików garną się do nas niemal na każdej stronie.<br />  Agnieszka i Robert, to tytułowi bohaterowie, którzy krótko po ślubie przeprowadzają się do warszawskiej dzielnicy - Bródna. Ich maleńkie mieszkanie znajduje się w jednym z tamtejszych bloków. Ona, pracownica biura, on malarz z aspiracjami. Młodzi, zakochani, pełni planów na przyszłość. Jednak już pierwszego wieczoru, gdy docierają do swego nowego miejsca zamieszkania, okazuje się, że w bloku czeka ich niemiłe powitanie. Na klatce schodowej leżą zwłoki młodego sąsiada, zwłoki, które pozbawione są... głowy. To jednak dopiero początek dziwnych i przerażających zdarzeń, które w następnych dniach dają o sobie znać. Nietypowe sytuacje w piwnicy, przerażająca jazda windą, oraz nie do końca zwyczajni sąsiedzi, sprawiają, że Agnieszka zaczyna mieć coraz większe wątpliwości czy to miłosne gniazdko rzeczywiście jest dla nich właściwe. Natomiast Robert... Robert ma psychikę bardziej podatną na siły nieczyste, w skutek czego całkowicie im ulega. Agnieszka musi na własną rękę znaleźć rozwiązanie coraz bardziej pogarszającej się sytuacji. W momencie gdy mieszkańcy zostają dosłownie uwięzieni w bloku, bez możliwości wyjścia, ona, maturzysta Kamil i dziennikarz Wiktor jako jedyni zachowują zdrowy rozsądek i dążą do rozwiązania tajemnicy, jaką skrywa zwyczajny blok mieszkalny.<br /> <br /> Muszę przyznać, że sławny już pan Miłoszewski zrobił na mnie tą powieścią duże wrażenie. Narracja prowadzona bez zarzutu, charakterystyka bohaterów celująca, a sama fabuła - wbijająca w fotel. Nigdy nie należałam do osób dających się ponieść modzie, ale chyba fala zachwytu nad Zygmuntem Miłoszewskim pochłonie i mnie. Jestem mile, naprawdę mile zaskoczona, a książka zabrała mnie w przyjemną podróż na krótki czas. Krótki, bowiem czyta się szybko, z dużym zainteresowaniem.<br /> <br /> Najbardziej jednak ucieszył mnie fakt, że książka z gatunku horror, może powstać także w Polsce.<br /> Za tę książkę, bardzo pisarzowi dziękuję i chylę czoła.<br /> <br /> Mocne 8 ode mnie za "Domofon"

Horror w polskich realiach

      Jak już pisałam, do książek polskich autorów podchodzę jakoś bez zapału. Trudno wytłumaczyć mi, czemu średnio czyta mi się o przygod...

Horror ostateczny

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4ddpZ_M83uGW7FrlCJTvSvTx6hKEH_-Oxkiso3WK-ABcY59EW7pxQxqo-auO92ZRJPfCgTZAWHeQ_W3-y0EkZwo0IzxIM6owcNgxI6tK7Z0ViSVR6ljEhynfd4A3QjsA-UQ1UM3d2YGs/s1600/DSC_0427.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4ddpZ_M83uGW7FrlCJTvSvTx6hKEH_-Oxkiso3WK-ABcY59EW7pxQxqo-auO92ZRJPfCgTZAWHeQ_W3-y0EkZwo0IzxIM6owcNgxI6tK7Z0ViSVR6ljEhynfd4A3QjsA-UQ1UM3d2YGs/s400/DSC_0427.JPG" width="225" /></a></div>   Ten pisarz. Absolutnie. Skradł. Moje serce. I duszę. Jestem zniesmaczona, wstrząśnięta i zachwycona tym co przeczytałam! Od razu uczulam - jeżeli jesteście wrażliwi, nie lubicie brutalności, gwałtowności i zbyt dużej ilości krwi, nie sięgajcie po tę pozycję.<br /> Tak naprawdę książka powinna mieć na okładce ostrzeżenie "dozwolona od lat 18".<br /> Poziom zniesmaczenia będzie Wam bowiem towarzyszył od strony pierwszej do strony ostatniej. Opinie o tym, że Jack Ketchum pisze książki mianowane jako horrory ostateczne, nie są przesadzone. Spróbuję w delikatny sposób naszkicować Wam czego możecie się spodziewać.<br /> <br /> W nadmorskiej miejscowości o nazwie Dead River, oddalony od miasta dom wynajmuje pewna redaktorka, która spodziewa się swej siostry i kilku przyjaciół, by wesoło spędzić czas. Jak wskazuje tytuł, akcja umiejscowiona jest poza sezonem turystycznym. Gdy przyjaciele w końcu docierają do wynajętego domu, w nadziei na dobrą zabawę, już pierwszej nocy zostają napadnięci. I to nie przez byle kogo. W pobliskich jaskiniach mieszka grupa kanibali, ludzi, którzy ulegli kompletnemu zezwierzęceniu, którzy nie mają nic wspólnego z cywilizacją, których jedynym zmartwieniem jest pożywienie zapewniające im przetrwanie. Pożywieniem tym są inni ludzie. Sam napad na grupę przyjaciół jest brutalny, a agresorzy nastawieni są na wyeliminowanie przyjezdnych. Nie spodziewają się oporu... Oprócz morza krwi, flaków, wnętrzności i scen skrajnie obrzydliwych, autor pokazuje nam także, do czego jest w stanie posunąć się człowiek postawiony w skrajnej sytuacji. Co jest w stanie zrobić, aby zapewnić sobie przetrwanie.<br /> <br /> Książkę czyta się pędem, w przerażeniu pochłaniając kolejne strony. I nawet zbliżając się ku końcowi nie przestajemy być zaskakiwani. Na samym końcu znajduje się krótki tekst "od wydawcy", który także polecam przeczytać, gdyż zawiera w sobie ciekawe informacje o powstawaniu książki i zmianach w niej zawartych.<br /> <br /> Finał tej lektury jest taki, że prawdopodobnie przeczytam wszystkie pozycje tego autora dostępne na polskim rynku. Żaden bowiem pisarz nie posunął się dotąd tak daleko, nie przekroczył granicy, za którą nie zostaje już wiele. Jest takie fantazyjne powiedzonko: "co się zobaczyło, to się nie odzobaczy" i dokładnie tego doświadczycie, jeżeli będziecie mieli odwagę sięgnąć po tę pozycję.<br /> <br /> Książka genialna w swym przerażającym przekazie.<br /> Moja ocena : 9,5 na 10 <br /> <br /> <br />

Horror ostateczny

  Ten pisarz. Absolutnie. Skradł. Moje serce. I duszę. Jestem zniesmaczona, wstrząśnięta i zachwycona tym co przeczytałam! Od razu uczulam...

Nowi lokatorzy

Jak zdążyłam wspomnieć, wrzesień jest miesiącem, w którym przyszłam na świat. W związku z powyższym jest to dzień, kiedy z radością przyjmuję prezenty. Tzn, z radością przyjmuję je zawsze, niemniej tylko w tym dniu ich ilość jest tak znaczna. Jestem mało skomplikowana jeżeli chodzi o prezenty, cieszy mnie dosłownie wszystko, najważniejsze jest zawsze że ktoś robi coś z myślą o mnie, to wystarczy. Oczywistym jest jednak, że najbliżsi dosłownie zasypują mnie tego dnia książkami. Zazwyczaj są to tytuły, które chciałam przeczytać od dawna, a z jakichś przyczyn jeszcze do mnie nie trafiły. I tak, bez pudła, jak co roku, moja biblioteczka powiększyła się we wrześniu o nowe, intrygujące tytuły i aż przebieram nogami z radości, że za chwilę pogrążę się w świecie z tych lektur! Stosik niemały, a że tytuły smakowite, liczę, że ogarnę tę małą kolekcję w ciągu miesiąca.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNK52KB3odeePSjF6ErnRbDPGhBVMqiv3aP4MkCYhriaja2STB0Y1d1Wjx5H93-wM0WhY1WU_beMSnHeGM1LEBwLPsXzaK-hXPdDndZMer8I-SQ5ABYiCZxT0i4yeGPEeKhqK7W7sriFE/s1600/DSC_0419.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNK52KB3odeePSjF6ErnRbDPGhBVMqiv3aP4MkCYhriaja2STB0Y1d1Wjx5H93-wM0WhY1WU_beMSnHeGM1LEBwLPsXzaK-hXPdDndZMer8I-SQ5ABYiCZxT0i4yeGPEeKhqK7W7sriFE/s200/DSC_0419.JPG" width="112" /></a></div> <br /> "Pielgrzym" to pozycja, o której wiele dobrego słyszała z ust moich czytających i zaczytujących się znajomych. Połączenie kryminału z thrillerem i powieścią szpiegowską. Nie mogłam przejść obojętnie obok tak pozytywnie odbieranego dzieła brytyjskiego scenarzysty filmowego. Powieść liczy ponad 700 stron, zatem moja torebka chyba już całkiem się zbuntuje i odmówi współpracy, ale czego się nie robi dla dobrych wrażeń i smacznej lektury? W każdym razie, ostrzę sobie już zęby na tę pozycję, a nadchodzące długie wieczory będą na tę czytelniczą okazję idealne :)<br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJiH240fjrliRBZrquIAXMKCV7DOsuje2d0VjVSetDoINCcXVowNhlcbAC62jKQydcDhtlxuRWKQlq7alskHsRH72m5nfjtau4OSGkakfv2m13LibED7xQQ9XPUGw7dhfIideS0GdeoJQ/s1600/DSC_0420.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJiH240fjrliRBZrquIAXMKCV7DOsuje2d0VjVSetDoINCcXVowNhlcbAC62jKQydcDhtlxuRWKQlq7alskHsRH72m5nfjtau4OSGkakfv2m13LibED7xQQ9XPUGw7dhfIideS0GdeoJQ/s200/DSC_0420.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> Pierwsze moje spotkanie z autorem i już żałuję że tak późne. Pozycja okrzyknięta mianem "horroru ostatecznego", pełna brutalności, krwi, scen obrzydliwych i wynaturzeń. Przyznam, że sięgam po nią z polecenia pewnej książkowej vlogerki, która zachwalając książkę, narobiła mi apetytu. W książkach tego typu, wciąż poszukuję czegoś więcej, mocniej, bardziej mrocznie, zatem mam nadzieję, że tutaj to znajdę.<br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOIYiLFXNic9wyhOAPgXWrOTJjl8D-Vd36RkEbnnF_RwPmYWfuBvoOSwUiqoHXtP2qhTzgBJSLgYtpQuS0WAs4mw2_J88CRdg8DcHjqjQPrtwPmr_A4cHc-aLPh3Y_1AAs5ib86k_KncU/s1600/DSC_0425.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOIYiLFXNic9wyhOAPgXWrOTJjl8D-Vd36RkEbnnF_RwPmYWfuBvoOSwUiqoHXtP2qhTzgBJSLgYtpQuS0WAs4mw2_J88CRdg8DcHjqjQPrtwPmr_A4cHc-aLPh3Y_1AAs5ib86k_KncU/s200/DSC_0425.JPG" width="112" /></a></div> <br /> Kolejne pierwsze spotkanie z autorem, tym razem polskim. Równie znany, reklamowany i budzący zachwyt wśród czytelników Zygmunt Miłoszewski, którego książki doczekały się już ekranizacji. Tutaj widzicie kieszonkowe wydanie "Domofonu". Opis znajdujący się na tyle książki jest więcej niż zachwycający, może nawet polskie imiona w lekturze mnie nie zniechęcą. Do tej pory miałam jakąś dziwną blokadę odnośnie polskich pozycji, nie wiem z czego wynikała i mam szczerą nadzieję, że ta książka ją przełamie.<br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgauC5uNPBHCA59b3c28smoM57i0C4cETZfeqyNlQt98OxuqgeePdUrZtLEQ1JUUOVZwEwo1qoMkYzpxaaoKNd2aHiz5QAwO2ZmbUeMGFPR0uissTIcedOZCOqKLacM1MwlPohIctLC44o/s1600/DSC_0423.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgauC5uNPBHCA59b3c28smoM57i0C4cETZfeqyNlQt98OxuqgeePdUrZtLEQ1JUUOVZwEwo1qoMkYzpxaaoKNd2aHiz5QAwO2ZmbUeMGFPR0uissTIcedOZCOqKLacM1MwlPohIctLC44o/s200/DSC_0423.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> Harlan Coben. Znany. Lubiany. Ceniony. I absolutnie mi nieznany. Pora to zmienić. Na pierwszy ogień "Bez skrupułów".<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3I9IbTbArxiw-wD9IR9sRpZ4ThtUSUpAbjkAIl2j7FCmqofgkcA7bKjtVH7o5De7s5xQpsFZKmPxb0_OBnNJT0QvkvzgET09RkRGlBAEseyPcLv3MVarhixWvxL__jjiEttCAw6O9GIs/s1600/DSC_0422.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="112" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3I9IbTbArxiw-wD9IR9sRpZ4ThtUSUpAbjkAIl2j7FCmqofgkcA7bKjtVH7o5De7s5xQpsFZKmPxb0_OBnNJT0QvkvzgET09RkRGlBAEseyPcLv3MVarhixWvxL__jjiEttCAw6O9GIs/s200/DSC_0422.JPG" width="200" /></a></div> I moja prywatna wisienka na torcie. W osobnym poście nie omieszkam opisać mojej obsesji dotyczącej największego psychopaty Hannibala Lectera, jego sprytu, inteligencji, nieprzeciętnego węchu i niebanalnej elegancji. Znając wszystkie części ekranizacji i będąc totalną fanką serialu, wstyd się przyznać, że nie czytałam wszystkich książek, od których przecież to wszystko się zaczęło. Czas to nadrobić!<br /> <br /> <br /> <br />     I tak to moi drodzy wygląda. Sześć bardzo obiecujących pozycji, kontra mój duży apetyt na każdą z nich. Rozpoczynam zatem jesień w dobrym towarzystwie, a wrażeniami z lektur nie omieszkam się z Wami podzielić.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhH5_xl7rwQ1TUg8SegNKQDs_fk_aqsN859Pht3htBeH-8zZSIdxbbpaxezP6IzMV4THzROthKJwweihpkK9iW3WZeDyE8XE5eCYQFbMwttqkylDTkOn9q5nRCt0CnZki6N0lJHeUKUHWE/s1600/DSC_0418.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhH5_xl7rwQ1TUg8SegNKQDs_fk_aqsN859Pht3htBeH-8zZSIdxbbpaxezP6IzMV4THzROthKJwweihpkK9iW3WZeDyE8XE5eCYQFbMwttqkylDTkOn9q5nRCt0CnZki6N0lJHeUKUHWE/s320/DSC_0418.JPG" width="320" /></a></div> <br />

Nowi lokatorzy

Jak zdążyłam wspomnieć, wrzesień jest miesiącem, w którym przyszłam na świat. W związku z powyższym jest to dzień, kiedy z radością przyjmuj...

Krótko... Krótko.

Bardzo pochmurny dzień nas dziś przywitał. Zimno też jakoś. Zamiast wody i chłodnych napojów, dziś pierwszeństwo ma herbata. Na szczęście z ulgą odnotowałam, że zapas mojej ulubionej na zimę, rozgrzewającej mieszanki, tylko czeka na zagotowanie wody. Zimy co prawda jeszcze nie mamy, ale chłodem wieje dziś iście jesiennie. Wyznam Wam, że ja się w tym roku tym ciepłem nie nacieszyłam jeszcze, zatem mam nadzieję, że prognozy pogody się sprawdzą i druga połowa września będzie rzeczywiście ciepła :)<br /> <br />  Dziś książkowo. Standardowo nie byłabym sobą, gdybym podczas wakacji nie przegryzła jakiegoś kryminału. Chociaż.... mimo, że pisarz kryminalny, to jednak chyba niekoniecznie trafione jest klasyfikowanie tej pozycji w ten sposób. Bo nie mamy tu zbrodni jako takiej... nie mamy dochodzenia, nie mamy tych wszystkich składowych kryminału. Co zatem mamy?<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzF3TorW7qPJfpeckQZLAAt0Ubn38lW7mzZcFqSrc2Pb11s_yjNB55AJa4Fo7auc7Woujxr1jca2NmA8Dbg1_YAoiHe7mDk-ON55RWlpkN1yQ141bvlkJ6Vl4egkiv7UTsLiKwNfSNgxo/s1600/DSC_0404.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzF3TorW7qPJfpeckQZLAAt0Ubn38lW7mzZcFqSrc2Pb11s_yjNB55AJa4Fo7auc7Woujxr1jca2NmA8Dbg1_YAoiHe7mDk-ON55RWlpkN1yQ141bvlkJ6Vl4egkiv7UTsLiKwNfSNgxo/s320/DSC_0404.JPG" width="320" /></a></div> Ano mamy Olava, który jest mordercą na zlecenie pewnego gangstera. Swoją robotę wykonuje starannie i sumiennie. Pewnego dnia szef zleca naszemu bohaterowi zabicie swej żony. Wszystko byłoby proste, gdyby nie fakt, że Olav... zakochuje się w swej ofierze i nie jest w stanie wykonać zlecenia. Zamiast żony gangstera, eliminuje inną osobę, co ściąga na niego lawinę konsekwencji.<br /> <br /> I to wszystko co można napisać o tej pozycji, by się zanadto nie wygadać, bowiem książka ta liczy sobie zaledwie 163 strony. Jeżeli miałabym być okrutnie szczera, to tę.. nowelkę ratuje jedynie nazwisko pisarza, który przyzwyczaił nas do dobrej, mrocznej literatury skandynawskiej. Tymczasem autor serwuje nam coś, co wygląda trochę tak, jakby odgrzebał zapisane pożółkłe kartki z dna szuflady, co pamiętają czasy jego nastoletniego życia. Fabuła jest dość... drewniana, zwrotów akcji nie ma wcale, mamy co prawda wątek miłosny, ale dość "ociosany", to co ma w książce klimat, to okładka...<br />  Co zabawniejsze, drugi tom tego cyklu jest już w przygotowaniu.<br />  Jakby to napisać, żeby Was nie zrazić do autora...<br /> Całą serię z Harrym Hole polecam Wam naprawdę gorąco. Czytajcie w ciemno, bo zabawa przednia.<br /> Ale ta mała, niepozorna książeczka, którą widzicie na zdjęciu? Zakwalifikowałabym ją jako literaturę "na tron". Moje rozczarowanie roku...<br /> <br /> Pozycja bardzo słaba : 3 na 10

Krótko... Krótko.

Bardzo pochmurny dzień nas dziś przywitał. Zimno też jakoś. Zamiast wody i chłodnych napojów, dziś pierwszeństwo ma herbata. Na szczęście z ...

Cudowny deser, nawet dla początkujących!

 Witajcie po przerwie urlopowej :)<br /> Wracam z nową siłą zarówno do mojego piekarnika, jak i czytania książek. Przyznaję bowiem, że w największe upały obie te rzeczy idą mi opornie, a ulubioną rozrywką staje się leżenie na kanapie i granie w gry komputerowe, przeplatane z oglądaniem filmów. Tak, przykro mi, jestem nieuleczalnym leniem, nic nie poradzę, słodkie nic nie robienie wychodzi mi znakomicie i zawsze poprawia humor :)<br />    Ale dość tego, mamy wrzesień, miesiąc dla mnie szczególny, bowiem tego miesiąca przyszłam na świat wiele jesieni temu. Rozpoczął się nowy rok szkolny, a ja za kilkanaście godzin wracam do pracy. Pozostały mi wspaniałe wspomnienia z wakacji, opalona skóra i sporo zdjęć.<br /> <br />   Miałam do Was przyjść z recenzją książki, ale niespodziewanie któregoś wieczora zamarzyło mi się spróbować słynnego Creme Brulee. Nie jadłam tego nigdy, jak też wielu rzeczy, które mogą okazać się oczywiste. Sięgnęłam więc do jednego z blogów, który jest moją skarbnicą wiedzy kulinarnej i....<br /> nie będę Was oszukiwać - czysta poezja! Mimo, że nie jestem smakoszem słodyczy (paradoksalnie do tego iż uwielbiam wypiekać), ze smakiem zjadłam dwie kokilki i poważnie myślę nad kupnem małego palnika :D Bo dokładnie takie ustrojstwo będzie Wam potrzebne do przygotowania tego przepisu, a reszta... jest banalnie prosta :)<br /> <br /> Korzystałam dokładnie z tego przepisu:   <a href="http://kotlet.tv/creme-brulee-pyszny/"> http://kotlet.tv/creme-brulee-pyszny/</a><br /> Jedyna różnica jest taka, że ja użyłam trochę większych naczyń, ale to akurat nie jest tak ważne.<br /> A zamiast palnika, użyłam gazowej lutownicy :D <br /> <br />             Bardzo mocno zachęcam Was do wypróbowania tego nietuzinkowego przepisu :)<br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipXdrTHkREsVdJbEPuF7fCWcSZunvAoke9RWnvj7ge9qwePaZEvFcobf5clCZX1mvp0VwNfarhSJYHH-XFeri12jGG4Meo3MemGW2_cav5sWe5dkespEwSswjGRB20Yhb1GIEm9FCwCiE/s1600/DSC_0393.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="112" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipXdrTHkREsVdJbEPuF7fCWcSZunvAoke9RWnvj7ge9qwePaZEvFcobf5clCZX1mvp0VwNfarhSJYHH-XFeri12jGG4Meo3MemGW2_cav5sWe5dkespEwSswjGRB20Yhb1GIEm9FCwCiE/s200/DSC_0393.JPG" width="200" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghWFw2jHiZa-EXzGu3dpa1i4aDrfVuA1QXLP4tEBZBIWF9soISwPP90Euzp2gApEPibAdanOcg3t7tX67Uu8ORBlluHnTI-2qhciiGA1RzFr135t4LyLZfqIVAG0TC3EYdQA5KxwA8IIQ/s1600/DSC_0395.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghWFw2jHiZa-EXzGu3dpa1i4aDrfVuA1QXLP4tEBZBIWF9soISwPP90Euzp2gApEPibAdanOcg3t7tX67Uu8ORBlluHnTI-2qhciiGA1RzFr135t4LyLZfqIVAG0TC3EYdQA5KxwA8IIQ/s320/DSC_0395.JPG" width="180" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOdleL4sqfneHd2OKNXqCSGGgnhu8nA4KT1v2svZvaDr97DuAz6zAubvhE_JMhKxUwPLyFnZCpuU-QAaLGrMAQZebQy5ogE0UlDQHs2laTETTAih5RxCkZLx9bhOQ_Y8Zc9qp-GOEDXNU/s1600/DSC_0397.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOdleL4sqfneHd2OKNXqCSGGgnhu8nA4KT1v2svZvaDr97DuAz6zAubvhE_JMhKxUwPLyFnZCpuU-QAaLGrMAQZebQy5ogE0UlDQHs2laTETTAih5RxCkZLx9bhOQ_Y8Zc9qp-GOEDXNU/s320/DSC_0397.JPG" width="180" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiizfpwjZwgmWqcs_f89cXg22NOHki_emVH-x291z0Td4nYkf447DUwD92Zx9CqGyptsfJvCa35sXwBwByhvFgcI-GC1YZfuMRzGgndJt9cJXG3mzKCz4XvEY3JaQdLE5W9oSKaBXmR9wo/s1600/DSC_0402.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiizfpwjZwgmWqcs_f89cXg22NOHki_emVH-x291z0Td4nYkf447DUwD92Zx9CqGyptsfJvCa35sXwBwByhvFgcI-GC1YZfuMRzGgndJt9cJXG3mzKCz4XvEY3JaQdLE5W9oSKaBXmR9wo/s320/DSC_0402.JPG" width="180" /></a></div> <br />

Cudowny deser, nawet dla początkujących!

 Witajcie po przerwie urlopowej :) Wracam z nową siłą zarówno do mojego piekarnika, jak i czytania książek. Przyznaję bowiem, że w najwięks...

Witajcie w ten kolejny upalny dzień :)<br /> <br /> Niecierpliwie odliczam dni do urlopu, a tymczasem kolejne książki wywołują u mnie emocje.<br /> Dziś na tapecie, moje pierwsze spotkanie z Deanem Koontzem. <br /> <br /> <br /> <br /> Zupełnie nie rozumiem, dlaczego tyle czasu nic pióra tego autora nie wpadło mi w ręce. Bo jego styl muszę porównać jednak ze stylem Stephena Kinga. Co prawda brakuje mu kilku Kingowych elementów rozpoznawalnych, jednak prowadzi narrację w równie ciekawym stopniu. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilli14hrCzNNSoR9nFW8kqARH5xsJZ8VSAkcLWXQ_yEk2QIEn5Asktoay_Qyo339TyQHwatGQ3PDbE1_pzx0U68kj03fsgHZYL5AWl46f6FK3Nhyphenhyphen1oKaxBXWhtacDTU4eYS6q45JwQZdw/s1600/DSC_0149.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilli14hrCzNNSoR9nFW8kqARH5xsJZ8VSAkcLWXQ_yEk2QIEn5Asktoay_Qyo339TyQHwatGQ3PDbE1_pzx0U68kj03fsgHZYL5AWl46f6FK3Nhyphenhyphen1oKaxBXWhtacDTU4eYS6q45JwQZdw/s400/DSC_0149.JPG" width="400" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">  </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">  </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> Głównym bohaterem jest trzydziestoczteroletni Ryan Perry, który ma wszystko. Jest bajecznie bogaty, ma piękną dziewczynę, mnóstwo wolnego czasu, który może pożytkować na ulubione pasje, jest przystojny, wysportowany, młody.. słowem - niczego mu nie brakuje. Do czasu gdy którejś nocy doznaje ataku tak silnego, że jest pewien iż umiera. Następnego dnia konsultuje się z lekarzem i dowiaduje o wrodzonej wadzie serca, która nie tylko wyklucza go z dotychczasowego życia, ale także sprawia, że od tej chwili Ryan żyje w świecie domysłów i paranoi. Pierwotnie przekonany, że wszyscy dookoła dybiąc na jego majątek, truli go wiele lat, dowiaduje się, że tylko przeszczep serca może go uratować. Nękany niezrozumiałymi koszmarami, żyjąc niemalże z manią prześladowczą, kierując się swoimi przeczuciami, Ryan zmienia lekarza i w niedługim czasie otrzymuje nowe serce. Jednak to nie jedyny czynnik, który zmienia życie młodego człowieka. Jaką przyjdzie mu zapłacić cenę za nowe serce i nowe życie? Czy w końcu zazna spokoju? Jakie konsekwencje przyniosą jego działania?</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">  </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> Książkę czyta się bardzo szybko, jednak przyznam uczciwie, że mam do niej bardzo ambiwalentne podejście. Bo z jednej strony przyswajalny język i ciekawa fabuła. Z drugiej... mam poczucie że autor za bardzo skupiał się na przemyśleniach głównego bohatera. Wszystko było owiane mgiełką tajemnicy, ale czytelnik nieprędko dowiadywał się ważnych szczegółów, zmuszony wcześniej przedzierać się przez zadumy Ryana. Pewne jest jednak, że sięgnę po kolejne pozycje tego autora. Ma facet potencjał :)</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">  </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> Książce daję 6 na 10</div>

Witajcie w ten kolejny upalny dzień :) Niecierpliwie odliczam dni do urlopu, a tymczasem kolejne książki wywołują u mnie emocje. Dziś na ...

Stary... ale czy wciąż dobry?

   Jedną z nielicznych osób, które pokusiły się o pozostawienie komentarza pod jednym z moich postów, jest osoba, która otwarcie pisze, że Stephen King się skończył. Rozmienił na dobre i dawno oddał koronę. Czy tak jest rzeczywiście? Wśród fanów słychać głosy, że ostatnie dobre pozycje wydane przed tego pisarza przeszły dawno do legendy, a obecne publikacje, tworzą książkowy fast food.<br />    Bo rzeczywiście, obecnie King wydaje dwie książki rocznie. Bo rzeczywiście pisze książki, które ciężko sklasyfikować jako horrory. Bo rzeczywiście...<br /> <br />   <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoVz3buANrlJdM4pVBLlc6Cxi9Spr41vr3kudwHbiQmZgleOe2e_-UIblLbJ9Ifi-scFBYH00-X1Pw7TdXxzIjDZgLR2N62RdrL_UsbQed49rgXZDh9H52CQVGlY0O_0MWJsXNWCKQHww/s1600/DSC_0146.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoVz3buANrlJdM4pVBLlc6Cxi9Spr41vr3kudwHbiQmZgleOe2e_-UIblLbJ9Ifi-scFBYH00-X1Pw7TdXxzIjDZgLR2N62RdrL_UsbQed49rgXZDh9H52CQVGlY0O_0MWJsXNWCKQHww/s400/DSC_0146.JPG" width="225" /></a></div> Rok temu pisarz wydał pierwszą z zapowiadanych trzech części "kryminału". Pierwsza część "Pan Mercedes" została przyjęta bardzo sceptycznie. Debatowano czy autor horrorów, powinien podejmować się pracy nad zgoła innym gatunkiem literackim, w którym nie ma doświadczenia. Pierwsza część trylogii o emerytowanym policjancie Billu Hodgesie okazała się wciągającą książką przygodową, gdzie akcja ślimaczyła się przez prawie całą powieść, aby przyspieszyć na jej ostatnich kartach. Od początku znaliśmy złego bohatera, od początku też dobrego. King w swoim tylko stylu dobrego gawędziarza, niespiesznie prowadził nas przez skądinąd ciekawą fabułę, czasami wzbogacaną przez szczyptę akcji. Książka była iście wakacyjna, natomiast tych, którzy nastawili się na horror w starym Kingowym stylu, mocno rozczarowała. " Znalezione nie kradzione" miało być odrębną książką, jedynie delikatnie nawiązującą do pierwszej części. I rzeczywiście tak się stało.<br /> <br /> <br />Książka rozpoczyna się od morderstwa pewnego ekscentrycznego pisarza, który z dala od ludzi i zgiełku, żyje samotnie, wiele kilometrów od zamieszkałego miasta. Morris Bellamy, który wraz z dwoma kolegami napada na farmę pisarza działa z nieco innych pobudek niż jego kompani. Otóż nie kieruje nim chęć zrabowania pieniędzy, jakie pisarz gromadzi w domu, a pozyskania rękopisów autora, który ostatnią książkę opublikował wiele lat temu. Pisarz ten znany jest ze stworzenia Jimmiego Golda, który jest bohaterem cyklu jego książek. Ostatnia wydana książka z buntowniczego dotąd bohatera robi zwykłego człowieka, który zaczyna prowadzić zwyczajne, normalne życie. To doprowadza do furii Morrisa, który w fikcyjnym bohaterze widzi kogoś więcej. Owładnięty i wściekły na pisarza Bellamy, morduje go z zimną krwią i wykrada z jego sejfu spisane na kartkach notesów typu moleskin kolejne części niepublikowanych dotąd książek pisarza. Celowo użyłam nazwy notesów, bowiem w książce przewija się ona wielokrotnie, co spowodowało, że aż wygooglowałam sobie tę nazwę, by zobaczyć jaki to dokładnie rodzaj. Wyglądają ekskluzywnie.<br />  Wracając do fabuły książki - Morris Bellamy kilka dni po morderstwie, trafia na wiele lat do więzienia za zupełnie inny czyn. Równolegle poznajemy Petera Saubersa, który jest synem jednej z ofiar masakry wywołanej przez Pana Mercedesa. Pewnego dnia, trzynastoletni wówczas Peter odkopuje przypadkiem stary kufer, w który znajdują się zgromadzone i schowane przed światem moleskiny i 20 000 dolarów w gotówce. Młody chłopak postanawia wspomóc rodziców i co miesiąc przesyła im pocztą sumę, która ratuje rodzinny budżet. Jednak na przestrzeni lat pieniądze topnieją i młody Peter musi znaleźć sposób aby pozyskać ich na tyle by wspomóc edukację swoją i swojej młodszej siostry. Postanawia użyć w tym celu moleskinów... Tymczasem jednak Morris Bellamy wychodzi na wolność i jego jedyne marzenie to odzyskanie notesów z zapiskami jego ukochanego pisarza... I dokładnie w tym momencie, czyli mniej więcej pod koniec książki, do gry wchodzą bohaterowie z pierwszej części. Rozpoczyna się dramatyczna walka z czasem i z opętanym swoimi wizjami szaleńcem. Jak się ona skończy? Musicie dowiedzieć się sami :)<br /> <br />       Ktoś kiedyś powiedział, że Stephen King nie ma czytelników, a wyznawców. Jest w tym trochę prawdy. Nie wydaje mi się, bym miała kiedykolwiek przestać czytać tego autora, nawet jeśli podzielam zdanie, że King się wypalił. Mam swoją teorię. Uważam, że King, jako jednostka żyjąca w absurdalnym świecie swego umysły, zwyczajnie boi się śmierci, do której ma jednak coraz bliżej. Być może tak masowa produkcja nie do końca dobrych książek jest formą przekupienia kostuchy, paniczną próbą pozostania w ludzkich umysłach, formą zdobycia nieśmiertelności. Lojalność wymaga, aby trwać na dobre i na złe. I o ile uważam, że czasy takich utworów jak "Miasteczko Salem", "Lśnienie", czy "Ręka mistrza" już nie powrócą, o tyle uważam, że od tego pisarza nie należy już wymagać tak dużo. On pokazał na co go stać. Bądź co bądź zyskał miano króla horroru i tytuł ten zachowa jeszcze na długo po swojej śmierci. Jeśli miałabym być szczera, to chyba jedynie jego syn Joe Hill jest w stanie nieznacznie dosięgnąć ojcu do pięt.<br />      Kończąc tę krótką rozprawkę o Kingu, czując się też nieco w obowiązku przedstawienia swojego stanowiska, chcę napisać jasno jedną rzecz. Stephen King to jedyny autor, który na początku każdej swojej książki, wychodzi do mnie, chwyta mnie za rękę i mocnym uściskiem prowadzi mnie aż do ostatniej kropki. To też pisarz, który jak żaden inny absolutnie do perfekcji doprowadził sztukę rysu bohaterów. Dzięki charakterystyce swoich postaci, czujemy się jakbyśmy brali udział w książce, byli niemymi świadkami tych historii. Dlatego właśnie bez względu na to na jak wiele drobnych się rozmienił, uważam że jemu wolno. Akurat jemu wolno. Gdy King odejdzie...odejdzie kawał dobrej literatury, która kształtowała umysły rzeszy młodych ludzi na całym świecie. W tym także mój...<br /> <br /> W kategorii książkowej, "Znalezione nie kradzione" dostaje ode mnie 7 na 10<br /> W kategorii Kingowej 4 na 10<br /> <br />    Jednak polecam. To nie jest zmarnowany czas. Książka dla każdego :)

Stary... ale czy wciąż dobry?

   Jedną z nielicznych osób, które pokusiły się o pozostawienie komentarza pod jednym z moich postów, jest osoba, która otwarcie pisze, że S...

Dzień dobry :)<br /> <br /> Dziś kilka słów o naprawdę dobrej książce.<br /> To jedna z tych pozycji, które wróciły do mnie nagle, wywołując falę przyjemnych wspomnień z jej czytania. Bo to jedna z takich lektur, którą czytałam z zapartym tchem i.. której nie polecam osobom o słabych nerwach :) <br /> <br /> <br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJp_YOc6PHwQflIU8cQwqND0QjR4nDXtt84Kt4YSHjTOsFX3K9Xu3QLQ93Zv2Du6sKqSxviQckTBxTFJ2HwiP4nXZIFfhBFtizWhwqedyUKhuKhb37W6JNDfffS_lECtzmDpEYVsoKo78/s1600/DSC_0123.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJp_YOc6PHwQflIU8cQwqND0QjR4nDXtt84Kt4YSHjTOsFX3K9Xu3QLQ93Zv2Du6sKqSxviQckTBxTFJ2HwiP4nXZIFfhBFtizWhwqedyUKhuKhb37W6JNDfffS_lECtzmDpEYVsoKo78/s400/DSC_0123.JPG" width="225" /></a>"Nieuchwytny" to literacki debiut pewnego londyńskiego śledczego, który na co dzień boryka się z mrocznym światem przestępstw i zbrodni. Trudno jednak uwierzyć że jest to debiutancka powieść Luka, książka jest bowiem niesamowicie dopracowana, a występujące w niej postacie bardzo realistyczne. Autor już na początku uruchamia wyobraźnię czytelnika, prowadząc powieść z dwóch perspektyw: mordercy - który pisze w pierwszej osobie, przez co możemy dokładnie obserwować procesy myślowe jakie zachodzą w chorej głowie - jak również z perspektywy ścigającego go detektywa Seana Corrigana, męża i ojca dwóch córek.<br /> <br /> Zarówno sytuacje jak i bohaterowie nie są tu zbyt mocno przerysowani, codzienność wydziału śledczego jest opisana w sposób prawdziwy i ciekawy. W książce nie znajdziemy momentów, które by się dłużyły, czy które chcielibyśmy pominąć. Akcja rozpoczyna się praktycznie na pierwszej a kończy na ostatniej stronie. Zaryzykowałabym stwierdzenie, że Luke Delaney stworzył.. kryminał idealny.<br /> Detektyw od razu wzbudza naszą sympatię, natomiast umysł mordercy przeraża a zarazem fascynuje.<br /> <br /> Książkę otwiera morderstwo młodego chłopaka, który był męską prostytutką. Morderstwa dokonano ze szczególnym okrucieństwem, a pierwsze poszlaki wskazuję na zbrodnię z zazdrości. Jednak w samym miejscu zbrodni coś mocno przeszkadza detektywowi Seanowi Corriganowi, który uważa, że zostało ono zainscenizowane, a morderca jest bardziej przebiegły niż wszyscy zakładają. Dodajmy, że Sean na skutek traumatycznych wydarzeń w swoim dzieciństwie ma niebywale rozwinięty instynkt, który pozwala mu wyczuwać mroczne dusze przestępców. Wgłębiając się w sprawę, detektyw trafia na trop seryjnego mordercy, który jednak nie jest typowym przeciwnikiem. Za każdym razem zmienia sposób działania, za każdym razem atakuje osobę z innego środowiska. Jest bardzo precyzyjny, dba o szczegóły, nie pozostawia śladów i nie żałuje żadnego ze swoich czynów. Jest to człowiek, który na co dzień prowadzi normalne, ustatkowane życie, natomiast w jego głowie panuje mrok.<br /> Rozpoczyna się gra między zabójcą a ścigającym go detektywem, gra, która jest potyczką sprytu, intelektu i przebiegłości. Jak zakończy się ta gra? Czy zdeterminowany i niewątpliwie utalentowany detektyw doprowadzi do schwytania człowieka niebezpiecznego, ale jednocześnie niebywale przebiegłego? Czy też może tym razem to morderca wymknie się wymiarowi sprawiedliwości, siejąc terror na niczego nieświadomych mieszkańcach Londynu?<br /> <br /> Książka ma u mnie mocne 9,5 jestem nią absolutnie zauroczona, właściwie samo śledztwo zeszło na dalszy plan, a największą frajdą było siedzenie w głowach obu panów. Postać detektywa jest bardzo realna, to człowiek, który oprócz tego, że boryka się z własnymi demonami, to jest także przemęczony, czasem sfrustrowany jak każdy z nas. Z pewnością daleko mu do superbohatera, ale mamy poczucie, że jest policjantem z powołania.<br /> Natomiast morderca, paradoksalnie ma bardzo spójne i logiczne przemyślenia, uważa siebie za kogoś postawionego wyżej niż ludzie, za Boga, który decyduje o życiu i śmierci. Co nie zmienia jednak faktu, że jego zbrodnie nacechowane są okrucieństwem i bestialstwem.<br /> <br />    Jeżeli, tak jak ja, jesteście fanami dobrego kryminału - to jest obowiązkowa lektura dla Was. Jestem szczęśliwa, że posiadam ją w swoich zbiorach, jest to bowiem ten rodzaj literatury, który zapada głęboko w pamięć i nawet po latach wywołuje w człowieku myśli: "o, ta książka była naprawdę mocna". Jeżeli jednak nie lubicie scen drastycznych, morderstw okrutnych - poprzestańcie na mojej recenzji i uwierzcie na słowo, że Luke Delaney stworzył kryminał wybitny.. który będzie kontynuowany :)<br /> <br />   Malinowego dnia Wam życzę :)

Dzień dobry :) Dziś kilka słów o naprawdę dobrej książce. To jedna z tych pozycji, które wróciły do mnie nagle, wywołując falę przyjemnyc...

Urokliwa Fjallbacka

Witajcie po krótkiej przerwie.<br /> <br />  Mimo, że miałam sporo pracy zawodowej, to nie robiłam sobie przerwy od czytania. Sporo mam Wam do opisania, zatem do dzieła! Na pierwszy ogień -  szwedzki kryminał w urokliwym miasteczku wypełnionym zapachem kawy...<br /> <br /> Camilla Lackbert jest znana większości miłośników kryminałów. <br /> Pierwsze moje spotkanie z tą pisarką nastąpiło parę lat temu, gdy leżąc w domu po zabiegu na oczy niewiele mogłam robić. Mogłam słuchać. I tak też robiłam. Słuchałam audiobooków czytanych przez Marcina Perchucia, który zrobił to po prostu mistrzowsko! Dzięki niemu, w mojej głowie pojawił się obraz małej szwedzkiej miejscowości Fjallbacka, obraz posterunku policji mieszczącego się w brzydkim budynku, oraz obraz głównych bohaterów. A tymi bohaterami przez 9 tomów jest charyzmatyczny policjant Patrik Hedstrom i jego trochę zbyt wścibska żona Erika Flack. Stałymi bohaterami drugoplanowymi są także pracownicy posterunku policji, matka Patrika, oraz siostra Eriki. Ich historie, jako wątki poboczne, poznajemy na kartach kolejnych tomów. Perchuć przeprowadził mnie przez 7 tomów kryminalnej sagi, po pozostałe dwa sięgnęłam już w formie papierowej.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZ3MU2zhVf6G6ihkpwQb4PCvSFYH7G1xXjSAuQvrG9tpBNRmpLbKx0EC6Kjf6mqGVPtcLU355RUp-8usRVeRwn0aNHcE9hNiynYlLXfjSdNNPGyTmHSHkgjwPw4JuciBIpLI3iG0MTdZM/s1600/DSC_0116.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZ3MU2zhVf6G6ihkpwQb4PCvSFYH7G1xXjSAuQvrG9tpBNRmpLbKx0EC6Kjf6mqGVPtcLU355RUp-8usRVeRwn0aNHcE9hNiynYlLXfjSdNNPGyTmHSHkgjwPw4JuciBIpLI3iG0MTdZM/s400/DSC_0116.JPG" width="225" /></a></div> "Fabrykantka aniołków" ... tak szczerze mówiąc, to nie wiem co o niej napisać. Zabrałam się do niej z wielkim zapałem, nie mogąc doczekać się już kolejnej części, po czym.. ogromnie się rozczarowałam.. nie potrafię chyba sensownie napisać o czym była ta książka. Z całą pewnością mogę jednak napisać, że jest to chyba najsłabsza część sagi Lackbert. Tak naprawdę cała fabuła 490 stronnicowej lektury jest zawarta w opisie na tyle książki.<br /> <br /> Przed laty na małej wyspie Valo, znajdującej się niedaleko Fjallbacki znika cała rodzina, za wyjątkiem rocznej dziewczynki. Policji nie udaje się znaleźć rozwiązania tej zagadki, rodzina pozostaje zaginiona. Po latach dorosła już dziewczynka powraca wraz z mężem i niedawno przeżytą traumą, aby odrestaurować znajdujący się na wyspie budynek. Jednak ktoś nie chce, by tam mieszkali, na wyspie zaczynają się dziać dziwne i niebezpieczne rzeczy. Miejscowa policja z Patrikiem na czele, zaczyna interweniować i szybko dochodzi do wniosku, że rozwiązanie obecnej zagadki tkwi w przeszłości.<br /> <br /> Książka nacechowana jest polityką i jak to bywa u Camilli, powiązaniami rodzinnymi. Przebrnęłam przez ten tom tylko ze względu na prosty i lekki język pisarki, jak również dlatego że szybko chciałam zabrać się za kolejną część, nowość na rynku , czyli "Pogromcę lwów".<br /> <br />       Na szczęście Fabrykantka nie zniechęciła mnie do sięgania po pozycje pióra tejże pisarki i ledwo zamknęłam tom 8, a już mknęłam przez pierwsze strony tomu 9tego. A Pogromca jest... tym, co kocham w kryminałach. Akcja chwyciła mnie w szpony już na początku i na jednym wdechu trzymała mnie aż do końca.<br />  Mroźna, śnieżna zima. Z gęstego lasu wprost pod koła samochodu wychodzi koszmarnie okaleczona dziewczynka. Ma wypalone oczy, wyrwany język, jest pozbawiona słuchu. Samochód potrąca dziewczynkę, która niedługo potem umiera. Okazuje się, że jest to zaginiona przed kilkoma miesiącami nastolatka, jedna z wielu podobnych do niej dziewczyn, które znikały na przestrzeni lat. Patrik rozpoczyna śledztwo, które skupia się wokół szkółki jeździeckiej do której należała ofiara. Tymczasem żona Patrika, Erika pisząc kolejną książkę, jeździ na widzenia do stanowego więzienia, gdzie rozmawia ze skazaną za zabójstwo męża kobietą. Chociaż "rozmawia" to za dużo powiedziane, bowiem kobieta milczy. Erika szybko jednak orientuje się, że sprawa zaginionych dziewcząt i osadzonej w więzieniu morderczyni wiążą się ze sobą, zatem z właściwym sobie wścibstwem, zaczyna pomagać mężowi, choć ten nie jest z tego powodu zadowolony.<br /> <br /> Muszę przyznać, że "Pogromca lwów" zrobił na mnie wrażenie. Książkę czyta się błyskawicznie z dużym zaciekawieniem. Napięcie jest dobrze utrzymane, wątki prowadzone spójnie. Nawet drażniąca mnie do tej pory Erika wydaje się być jakaś taka bardziej ogarnięta (choć z pewnością jest to inteligentna kobieta). Pod koniec książki zaczynamy się oczywiście domyślać kto jest sprawcą, ale końcówka i tak zaskakuje, a na końcowych stronach dostajemy uderzenie z najmniej spodziewanej strony. Dodatkowym smaczkiem w książce jest wątek Polski. Zamordowany mąż kobiety osadzonej w więzieniu to niegdysiejszy cyrkowiec Cyrku Gigantus. Nazywa się on Vladek Kowalski, podejrzewam że w zamyśle autorki był on Polakiem.  Gdzieś widziałam wywiad z autorką, która wspomniała o tym wątku, mnie osobiście zrobiło się miło, że nasz kraj znany jest w dalekiej Szwecji.<br /> <br /> <br />    Książki Camilli Lackbert są pełne uroku. Pisarka zaprasza nas do domów i codzienności swoich bohaterów. Razem z nimi przeżywamy troski i radości. Razem z nimi siedzimy w kuchni i czujemy zapach cynamonowych bułeczek tak często pieczonych w tych książkach. Czujemy ciepło miłości Patrika i Eriki, słyszymy harmider jaki robią ich dzieci. A przede wszystkim... pijemy z nimi kawę. Dużo kawy. Całe litry kawy! Czytając sagę Camilli uzbrójcie się w kubek z kawą, bo niechybnie najdzie Was na nią ochota, bowiem jej bohaterowie piją ją o każdej porze dnia i nocy!<br /> <br /> Podsumowując! "Fabrykantce aniołków" daję słabe 4 na 10. Książka nie porywa. Jeżeli czyta się tak jak ja (lub słucha) całą sagę po kolei, to oczywiście należy ją przeczytać, natomiast jako niezależną lekturę - można sobie oszczędzić i sięgnąć po inne pozycje.<br /> "Pogromca lwów" otrzymuje ode mnie 8 na 10, bardzo mi się podobał. Ale jako że kryminał dla mnie musi być mroczny, krwawy i psychodeliczny, to to i tak jest bardzo wysoka ocena :)<br /> <br /> Pozdrawiam! :)

Urokliwa Fjallbacka

Witajcie po krótkiej przerwie.  Mimo, że miałam sporo pracy zawodowej, to nie robiłam sobie przerwy od czytania. Sporo mam Wam do opisania...

Torcik truskawkowy

Dzień dobry w poniedziałek!<br /> <br /> Początek lata nieco kapryśny w pogodzie, ale nie przeszkadza to by w pełni cieszyć się smakami tej pory roku.<br /> Truskawki.. niewiele jest osób, które ich nie lubią. Jest tyle możliwości by cieszyć się ich smakiem.<br /> Ja postanowiłam któregoś wieczoru, upiec torcik, w którym główną nutą smakową były właśnie truskawki. Okazja na ciasta zawsze się znajduje, a tym razem była wyjątkowa, bo wypiekiem tym chciałam komuś podziękować za bezinteresowne poświęcenie czasu.<br /> <br /> Zainteresowani?<br /> Zaczynamy!<br /> <br /> <u>Składniki</u>:<br /> <i><b>na biszkopt</b>:</i><br /> 5 jajek<br /> 3/4 szklanki cukru<br /> 1 łyżeczka proszku do pieczenia<br /> 1 szklanka z czubkiem mąki pszennej<br /> <br /> <i><b>krem do przełożenia biszkoptu</b>:</i><br /> śmietanka 36% lub 30%, półtorej szklanki<br /> 2 łyżki cukru pudru <br /> całe opakowanie serka Mascarpone<br /> <br /> <i><b>krem do obłożenia torcika</b>:</i><br /> słoiczek dżemu truskawkowego<br /> opakowanie serka Mascarpone<br /> 2 łyżki cukru pudru<br /> <br /><b>dodatkowo:</b><br /> 1 kg świeżych truskawek<br /> masło lub margarynę do natłuszczenia formy <br /> <br /> <u>PRZYGOTOWANIE:</u> <br /> <br /> Piekarnik ustawiamy na grzanie góra-dół na 180 stopni.<br /> <b> </b><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-tL6ViWUHjOwZwUtix5xmNQPTYNVlFw1YpqMQuZS9NaaOulAsIdieFJnwROEnK-Gs7mmrYlWkwW8abRRmh8uq-3LZk8LaVogKyI-EwEiq4xr0X11yOG80b8elwvQyIjx2BhaDb35MS9c/s1600/DSC_0095.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-tL6ViWUHjOwZwUtix5xmNQPTYNVlFw1YpqMQuZS9NaaOulAsIdieFJnwROEnK-Gs7mmrYlWkwW8abRRmh8uq-3LZk8LaVogKyI-EwEiq4xr0X11yOG80b8elwvQyIjx2BhaDb35MS9c/s200/DSC_0095.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br />  Zaczynamy od oddzielenia żółtek od białek.<br /> Białka ubijamy intensywnie na sztywną pianę.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgEm_v5rWLGAzQwoCHMw3v8oksIQJ_rNyUwZJCqIdAjrbY4-lynMkyzjDyMo-UWJTikDZK7fB8gJzp7oHlff4sU8iqwX36CwG-3v7WBrkNVM9zAne56bOG1qnO-RygiRVE4dB0eI5mmma4/s1600/DSC_0098.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgEm_v5rWLGAzQwoCHMw3v8oksIQJ_rNyUwZJCqIdAjrbY4-lynMkyzjDyMo-UWJTikDZK7fB8gJzp7oHlff4sU8iqwX36CwG-3v7WBrkNVM9zAne56bOG1qnO-RygiRVE4dB0eI5mmma4/s200/DSC_0098.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> W osobnej misce miksujemy żółtka, wraz z cukrem.<br /> Powinna powstać jasna, żółta masa.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMxoKFJ7aNk1fUum0n23-nIic8hlOF59vrat2R0pNLjaAft55T6AZvZ4EpuIi-m5DEXBLSYPPi1RdRFi99CWJQdC2DC_3VeVdK158uwadqE0GGHpo70hJ0L7MjVdzEZKyJWCqZOVL_wus/s1600/DSC_0100.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMxoKFJ7aNk1fUum0n23-nIic8hlOF59vrat2R0pNLjaAft55T6AZvZ4EpuIi-m5DEXBLSYPPi1RdRFi99CWJQdC2DC_3VeVdK158uwadqE0GGHpo70hJ0L7MjVdzEZKyJWCqZOVL_wus/s200/DSC_0100.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> Następnie do ubitych białek delikatnie wlewamy ubite żółtka.<br /> Łączymy obie masy delikatnie łyżką, do momentu połączenia się składników.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5RJJ2doNsWoy8Y2OUnAzudC6tSGd1R-xHicrxgPK17NAOYyomws7uontRW6XcfNcWABMXjIF_GJ3ShlV0QfAwRWpiOTaD3WgSNfq08Ni2DAfURE91igozi-WO-QyIEcbvTuYYxD3af0c/s1600/DSC_0104.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5RJJ2doNsWoy8Y2OUnAzudC6tSGd1R-xHicrxgPK17NAOYyomws7uontRW6XcfNcWABMXjIF_GJ3ShlV0QfAwRWpiOTaD3WgSNfq08Ni2DAfURE91igozi-WO-QyIEcbvTuYYxD3af0c/s200/DSC_0104.JPG" width="112" /></a></div> <br />  Dodajemy mąkę, oraz proszek do pieczenia. Nadal łyżką, nadal delikatnie mieszamy, aż powstanie jednolita masa.<br /> <br /> Formę do pieczenia natłuszczamy masłem i delikatnie osypujemy mąką. Przelewamy masę i wstawiamy do nagrzanego piekarnika. Pieczemy 20 minut.<br /> <br /> Po upieczeniu, biszkopt pozostawiamy do ostygnięcia.<br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiM4bSskTfsPwex46lKMoW0AxQlsbmc2_KtIOm6eMbPovlvaf6peb8ZuMH0gKG3Hsbfy53D4UaiOHW8SKkRWEyvRPrZp5PqMOBg2iGgyJf-n4p8c3-GqVSx9VLqhfmpuLhjneq_u0Nmsl4/s1600/DSC_0107.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiM4bSskTfsPwex46lKMoW0AxQlsbmc2_KtIOm6eMbPovlvaf6peb8ZuMH0gKG3Hsbfy53D4UaiOHW8SKkRWEyvRPrZp5PqMOBg2iGgyJf-n4p8c3-GqVSx9VLqhfmpuLhjneq_u0Nmsl4/s200/DSC_0107.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> Gdy biszkopt się studzi, przygotowujemy krem do jego przełożenia.<br /> Mascarpone, śmietankę i cukier puder łączymy w misce i miksujemy do uzyskania w miarę zbitej masy. Jeżeli jest zbyt mdła, dodajemy odrobinę cukru pudru i ponownie miksujemy.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4ycgNgada2zKwz4EbxUW2tviNXRDX_Sjcc5vtiq79RQ-vg_RV85eOkwITIVVscGFELyYTbmgnUHrLnw38AyyMNhk6sdGzPN6Pc-N-A5ywEKF4J3xUKwRLg1xJXIdGvvzJIq7xfqGyQw8/s1600/DSC_0115.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4ycgNgada2zKwz4EbxUW2tviNXRDX_Sjcc5vtiq79RQ-vg_RV85eOkwITIVVscGFELyYTbmgnUHrLnw38AyyMNhk6sdGzPN6Pc-N-A5ywEKF4J3xUKwRLg1xJXIdGvvzJIq7xfqGyQw8/s200/DSC_0115.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br />  Jeżeli chodzi o krem do obłożenia torcika, to jego przygotowanie jest podobne, ale zamiast śmietanki, Mascarpone i cukier puder łączymy z całym słoiczkiem dżemu truskawkowego. Miksujemy na gładką różową masę. Dżemu możecie użyć dowolnego. Jeżeli macie więcej świeżych truskawek, możecie je zblendować i użyć zamiast dżemu. Docelowo masa ma mieć kolor blado różowy.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgBbitLjv1UHYhyphenhyphenpPEiCDUfTXWFb61dexiz5_dqVuuLRK1O3GxtYs7Nm8zg4NMhU5MlaCfLdPsPUmVU0D6XWTJnDma0soKxPeZGf9JUMGqxQTyzKBxYo6gmcR6NbhN3Ovf5eNl3t__SsSs/s1600/DSC_0109.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="112" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgBbitLjv1UHYhyphenhyphenpPEiCDUfTXWFb61dexiz5_dqVuuLRK1O3GxtYs7Nm8zg4NMhU5MlaCfLdPsPUmVU0D6XWTJnDma0soKxPeZGf9JUMGqxQTyzKBxYo6gmcR6NbhN3Ovf5eNl3t__SsSs/s200/DSC_0109.JPG" width="200" /></a></div> <br /> Ostudzony biszkopt delikatnie przekrawamy. Jak widzicie, dobrze upieczony biszkopt w środku winien być żółty. Ubite białka sprawią, że będzie on puszysty. Będzie też pyszny :)<br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhChPAHiMMOCHRTkW6lf1Ey4RQ4q1wRb_wRDNUxUcqcLSwEJXIiNFBy7HLte9uc2_lWaw97ERYAdZw7RYlF3UGpNja3MDyKr2iW3yUQcLp_bMMATBX-Z3rxsBXlYTaIlcrk4TYRyyVoDY4/s1600/DSC_0112.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhChPAHiMMOCHRTkW6lf1Ey4RQ4q1wRb_wRDNUxUcqcLSwEJXIiNFBy7HLte9uc2_lWaw97ERYAdZw7RYlF3UGpNja3MDyKr2iW3yUQcLp_bMMATBX-Z3rxsBXlYTaIlcrk4TYRyyVoDY4/s200/DSC_0112.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> Na dolną warstwę biszkoptu, wykładamy połowę białego kremu. Dosyć obficie, cały blat biszkoptu powinien być pokryty masą. Na to wykładamy pokrojone truskawki. Nie musicie robić tego idealnie. Na truskawki kładziemy pozostałą połowę białego kremu tak, by wszystkie truskawki były przykryte. Następnie na wierzch kładziemy drugi blat biszkopta. Delikatnie dociskamy.<br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhODTsbWZSxEENCloz8cnK-RUSFl_6LseXSRzHed-k14B06tkHpAwN1oEnPGkj7iqL6L86KDHwJr3mKk9M4NDgyDQxVFgjWW1I33bkOv7TB3Md5FOWrv2HR2saxHLwuyPXcYVHGdQgpkQo/s1600/DSC_0119.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhODTsbWZSxEENCloz8cnK-RUSFl_6LseXSRzHed-k14B06tkHpAwN1oEnPGkj7iqL6L86KDHwJr3mKk9M4NDgyDQxVFgjWW1I33bkOv7TB3Md5FOWrv2HR2saxHLwuyPXcYVHGdQgpkQo/s200/DSC_0119.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> Cały torcik obkładamy różowym kremem. Nie martwcie się, jeśli będzie nieco rzadki. Całość dekorujemy według własnego uznania.<br /> Następnie nasze dzieło wkładamy do lodówki. Najlepiej na całą noc, jeśli jednak zależy Wam na czasie, wystarczą 3,4 godziny.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgEN1Bdnhhl_eZx_6XaNmqfuJlfTAzVXbeLpbqC94IkPIVjbrxOaEne2ofDdcNMUoljvsG2Vi1FP_nKJiExIFCtsWpa4YV8_pRfzPq5HqMUQE0_EUbj8d_kx5Jycgfwpyim4VcQB5RXg3k/s1600/DSC_0126.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgEN1Bdnhhl_eZx_6XaNmqfuJlfTAzVXbeLpbqC94IkPIVjbrxOaEne2ofDdcNMUoljvsG2Vi1FP_nKJiExIFCtsWpa4YV8_pRfzPq5HqMUQE0_EUbj8d_kx5Jycgfwpyim4VcQB5RXg3k/s200/DSC_0126.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> Po nocy spędzonej w lodówce, różowa masa nieco zastyga i możemy spokojnie kroić wypiek. I delektować się nim, bo uwierzcie mi, jego smak jest mocno truskawkowy, a przy tym delikatny.<br /> Niech za dobrą ocenę wystarczy Wam fakt, że obdarowana osoba była bardzo zadowolona, a jedząc na jej twarzy tkwił błogi uśmiech.<br /> <br /> <br /> <br /> <br />                                                       <b>SMACZNEGO! :)</b>

Torcik truskawkowy

Dzień dobry w poniedziałek! Początek lata nieco kapryśny w pogodzie, ale nie przeszkadza to by w pełni cieszyć się smakami tej pory roku. ...

Nowości!

Zmiany, zmiany, cudowne zmiany!<br /> <br /> Wreszcie, po dniach niezadowolenia z wyglądu bloga, mogę z dumą powiedzieć, że jest... piękny! Dokładnie taki, jaki być miał! Jestem przeszczęśliwa! Nie wydarzyłoby się to gdyby nie pomoc specjalisty, którego znajdziecie tu:<br />  <a href="http://szmigieldesign.pl/">http://szmigieldesign.pl/</a><br />  Jestem mu bardzo wdzięczna, z czystym sumieniem polecam! <br /> <br /> Zmiany nastąpiły też w mojej biblioteczce, zbiory się powiększyły. Nie byłabym sobą, gdybym co miesiąc nie przytuliła kilku nowych pozycji. A jak każda kobieta, czasem skuszona zostaję jedynie przez okładkę, chociaż po paru przykrych rozczarowaniach staram się unikać zakupów poprzez takie kategorie. A jednak.. czasem nie wychodzi..<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYA2sDg9dVvm_RYdNM471tHYo-PJhLo4VOMuKdS5VzRF2VBRsi2qotvlkFGCEf9sIP_9RSisTtyZ3r11f1_NHsPhWeIy1tbeU8YaE5_S4J9oLr6ZEhJQ99icXqGQ9xn7cnc_rdcQzUfiM/s1600/DSC_0083.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYA2sDg9dVvm_RYdNM471tHYo-PJhLo4VOMuKdS5VzRF2VBRsi2qotvlkFGCEf9sIP_9RSisTtyZ3r11f1_NHsPhWeIy1tbeU8YaE5_S4J9oLr6ZEhJQ99icXqGQ9xn7cnc_rdcQzUfiM/s320/DSC_0083.JPG" width="179" /></a></div> <br /> <br /> <br /> I tak, moje pierwsze spotkanie z Deanem Koontzem odbędzie się w oparciu o okładkę właśnie. Dużo dobrego słyszałam o tym pisarzu, wiele jego pozycji znajduje się na rynku, są to klimaty, w których całkiem dobrze się czuję, także zobaczymy, czy będę zadowolona.<br /> <br /> Z opisu pozycja wydaje się ciekawa, a dodatkową zachętą była.. cena! <br /> 15 zł w sklepie z tanią książką, było argumentem, który ostatecznie mnie przekonał.<br /> Poza tym... ta okładka, jest po prostu piękna!<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfWq5fR3YEK-HdUVtEGpj_KIE7nWSSMvsl9zIot6QqnCbmjOGODlMi2IuzxTdPvCmVqhENBIo59U9r3CEXyJZ1mUALxp9c7paY6wz1oOpCRSHJxQ4aa2f3Crgv5SDOYHaHBBBqM8WLeSw/s1600/DSC_0086.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfWq5fR3YEK-HdUVtEGpj_KIE7nWSSMvsl9zIot6QqnCbmjOGODlMi2IuzxTdPvCmVqhENBIo59U9r3CEXyJZ1mUALxp9c7paY6wz1oOpCRSHJxQ4aa2f3Crgv5SDOYHaHBBBqM8WLeSw/s320/DSC_0086.JPG" width="180" /></a></div> <br />  Kolejną pozycją, którą udało mi się nabyć praktycznie za bezcen, to "Córki Marionetek". Thriller, szeroko zapowiadany, szeroko reklamowany. W dodatku pióra szwedzkiej pisarki. A Szwecja przyzwyczaiła nas do dobrego gatunku kryminałów i thrillerów właśnie, dlatego wiążę z tą pozycją spore nadzieje na dobrze spędzony czas. Co prawda, w ostatecznym rozrachunku, pozycja nie została zbyt dobrze oceniona przez czytelników, a zdania są mocno podzielone, postanowiłam sprawdzić, jaki będzie mój odbiór tej lektury. Poważnie myślę, ażeby zabrać ją na tegoroczne wakacje. Książka nie znajduje się póki co na szczycie mojej listy "do przeczytania", ale z pewnością po nią sięgnę w bliskiej przyszłości.<br /> Dodam, że książkę kupiłam w Biedronce, za 24zł. Zachęcające, nieprawdaż? :)<br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFomQaAUp_LSrtO1uopaQp-xWo80rS7_qmBWqJfTU1Cw72_kTjNXyn5rF5TTFSUNOJnsjv1vvXSUtTnN8qVUq64Lr1PtZfSgvt2gi2pRs8C4XIzXom_9qNUDFVdK3hpsiGYanEJyXb5jc/s1600/DSC_0085.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFomQaAUp_LSrtO1uopaQp-xWo80rS7_qmBWqJfTU1Cw72_kTjNXyn5rF5TTFSUNOJnsjv1vvXSUtTnN8qVUq64Lr1PtZfSgvt2gi2pRs8C4XIzXom_9qNUDFVdK3hpsiGYanEJyXb5jc/s320/DSC_0085.JPG" width="180" /></a></div> <br /> Nie mogło zabraknąć także nowości wydawniczych, a w nich najnowszej powieści Stephena Kinga, która jest kontynuacją "Pana Mercedesa". Książka ma.. więcej niż dużo nieprzychylnych recenzji, od dawna już słychać głosy, że King się skończył, że publikuje już wyłącznie dla pieniędzy, że nie warto...<br /> Ale ja jestem osobą mocno lojalną i bez względu na to, jak niezadowalająco będzie pisał King, nadal pełna nadziei na jego dobrą formę, będę sięgała po jego pozycje.<br /> "Znalezione nie kradzione" urzeka mnie okładką, to pierwszy plus. Dodatkowo, nie nastawiam się na to, że będzie to kawał dobrej literatury, potraktuję chwile spędzone z książką jako rozrywkę. Po prostu. <br /> King nie młodnieje, nie stawiajmy mu zatem już zbyt wysoko poprzeczki, jego formę przejmuje Joe Hill :)<br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEU0KNG2KILF-jVinlvXFCSc7yJApTDppopqvmgOxTAmR2PI-T_RtFo_zIUP4pUQzimAR5TCrv9Tpn1KOCZ0sFbaDLPleU8BMKDrhLGSfZCOLioHD0Co0aiZvaEtuM0YiN12Qa0gCO0PI/s1600/DSC_0081.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEU0KNG2KILF-jVinlvXFCSc7yJApTDppopqvmgOxTAmR2PI-T_RtFo_zIUP4pUQzimAR5TCrv9Tpn1KOCZ0sFbaDLPleU8BMKDrhLGSfZCOLioHD0Co0aiZvaEtuM0YiN12Qa0gCO0PI/s320/DSC_0081.JPG" width="320" /></a></div> Chcąc przypomnieć sobie małomiasteczkowy klimat, w którym dochodzi do wielu zbrodni, sięgnęłam w tym miesiącu po ostatnią powieść Camili Lackbert, by przygotować się na zupełną nowość w jej wydaniu, czyli "Pogromcę lwów".<br /> "Fabrykantkę Aniołków" kończę w szybkim tempie, aby niezwłocznie zabrać się za jeszcze ciepłą premierę :)<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2Gz5yzb5zru5KwRA6HhWqCjUMikQd89vA3nSinhy8tLVAujYjIXG1jt4sT7zZBJt7U1aoGZAXK7DCXRsgQquo_FsplEtJc_hOiMwOlv6uJc376HCJ3EQujxNopArAkpGgGnRai__XuEU/s1600/DSC_0080.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="112" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2Gz5yzb5zru5KwRA6HhWqCjUMikQd89vA3nSinhy8tLVAujYjIXG1jt4sT7zZBJt7U1aoGZAXK7DCXRsgQquo_FsplEtJc_hOiMwOlv6uJc376HCJ3EQujxNopArAkpGgGnRai__XuEU/s200/DSC_0080.JPG" width="200" /></a></div> <br />     I tak przedstawiają się moje nowe zdobycze, z którymi zmierzę się w nadchodzących dniach i tygodniach. Możecie liczyć na recenzje niektórych z nich, niemniej proszę o cierpliwość, moja etatowa praca układa mi się ostatnio bardzo niekorzystnie i jedyny czas na czytanie pozostaje podczas podróży autobusami.<br /> <br />  Dodatkowo zachęcam do wzięcia udziału w trwającym od dwóch dni Bookathonie, organizowanym przez trzy blogerki. Ciekawy pomysł, by zmierzyć się z literaturą poprzez zabawę i wsparcie innych ludzi. Dodatkową atrakcją jest możliwość wygrania książek, także gorąco zapraszam :)<br /> <a href="http://bookathon.pl/"> http://bookathon.pl/</a><br /> <br />                                             

Nowości!

Zmiany, zmiany, cudowne zmiany! Wreszcie, po dniach niezadowolenia z wyglądu bloga, mogę z dumą powiedzieć, że jest... piękny! Dokładnie t...

O sile

Witajcie!<br /> <br /> Czasami, po wielu tygodniach, miesiącach, a nawet latach, wracają do mnie pożyczone tytuły. Wówczas cieszę się tak, jakbym nabyła nową pozycję, bowiem zdążę już zapomnieć o danych książkach, a tu taka niespodzianka!<br /> <br /> Jednym z ostatnich powrotów, który mnie tak ucieszył, była pozycja autorstwa Koethi Zan, amerykańskiej prawniczki, która napisała "Siłę strachu". Książkę, która mnie urzekła i odblokowała niemoc czytelniczą.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDrVgo3fIuiEiB4YykPgErr8vaWJ1wl6c9kz5tgKXf-yCxbx-ZRmwF98l9a7iuucTtJZhrTgq43BCTEAEnSra66Cgs2BvjxZWg7UwmtSRCGP-ixAp2c1Lp_6A1qA6kVuhmbDKUqnrfGM0/s1600/DSC_0053.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDrVgo3fIuiEiB4YykPgErr8vaWJ1wl6c9kz5tgKXf-yCxbx-ZRmwF98l9a7iuucTtJZhrTgq43BCTEAEnSra66Cgs2BvjxZWg7UwmtSRCGP-ixAp2c1Lp_6A1qA6kVuhmbDKUqnrfGM0/s400/DSC_0053.JPG" width="225" /></a></div> Napisana prostym i wciągającym językiem historia, która mogłaby przytrafić się dosłownie każdemu. <br /> <br /> Sara i Jennifer to najlepsze przyjaciółki od dzieciństwa. Są dla siebie jak siostry. Na skutek wypadku, w którym ginie matka tej drugiej, a one same ledwo uchodzą z życiem, dziewczęta tworzą " listę nigdy". Na liście są rzeczy, których nigdy nie należy robić, jeżeli chce się pozostać bezpieczną. Dziewczęta kierują się tymi punktami, jednak nie ustrzega ich to przed... porwaniem.<br /> <br /> Przez trzy lata przyjaciółki, wraz z dwoma innymi dziewczynami są więzione w piwnicy pewnego profesora psychologii, który jest także wielbicielem tortur i eksperymentowania jak wiele bólu jest w stanie znieść ludzkie ciało. Więzione, maltretowane, manipulowane psychicznie dziewczęta, tracą nadzieję, że kiedykolwiek zostaną odnalezione.<br /> <br /> Podczas tych męczarni, Sara dowiaduje się, że Jennifer została zamordowana przez ich oprawcę. Zdesperowana, nie mając już nic do stracenia, dziewczyna podejmuje nadludzki wysiłek i ucieka od swego kata, sprowadzając pomoc do pozostałych dwóch dziewczyn. Po tym wszystkim zmienia nazwisko, przeprowadza się do innego miasta i usiłuje żyć dalej. Bezduszny oprawca trafia do więzienia, jednak nie przestaje dręczyć psychicznie swych ofiar i regularnie wysyła im listy.<br /> <br />Gdy dochodzi do sytuacji, w której kat może zostać wypuszczony warunkowo z więzienia, Sara postanawia stawić czoła swoim lękom i fobiom, a także wyjaśnić zagadkę śmierci ukochanej Jennifer i w końcu odnaleźć jej ciało. Wyrusza w podróż, podążając śladami swojej makabrycznej przeszłości, odkrywając coraz bardziej przerażające wątki, które prowadzą ją do gigantycznej siatki zajmującej się porwaniami młodych kobiet.<br /> <br /> Czy Sara doprowadzi do odkrycia prawdy na temat Jennifer? Czy jej oprawca wyjdzie z więzienia? Jakie jeszcze okropne powiązania ze swoim losem odkryje dziewczyna? Jaki będzie finał tej dramatycznej walki o wolność swojego umysłu?<br /> <br /> <br /> Ta książka jest tak naprawdę o sile. O sile własnego umysłu. Pokazuje, że nawet bardzo mocno skrzywdzona psychika, jest w stanie się podnieść i walczyć o wolność. Można złamać ciało, ale umysłu nigdy. Nie mogę Wam zdradzić, czy ta książka dobrze się kończy, mogę Wam jedynie napisać, że naprawdę warto po nią sięgnąć. Czyta się ją szybko, przeżywa mocno.<br /> <br /> W mojej skali, wysoko, pełne 9 na 10.<br /> Serdecznie polecam!

O sile

Witajcie! Czasami, po wielu tygodniach, miesiącach, a nawet latach, wracają do mnie pożyczone tytuły. Wówczas cieszę się tak, jakbym nabył...

Słodkie Muffinki

Było już trochę o książkach, czas zagryźć to odrobiną słodyczy.<br /> <br /> Na początek, łatwe i szybkie w przygotowaniu, przepyszne babeczki pomarańczowe.<br /> Jako że tego typu wypieki, wykonuje się szybko, przyjemnie i zawsze wychodzą, są dobrym pomysłem na poczęstunek dla gości. Wymagają niewielu produktów i niewielkiego nakładu pracy.<br /> Zaczynamy?<br /> <br /> <u>Składniki, które będą Wam potrzebne:</u><br /> <br /> <ul> <li>250 g mąki pszennej</li> <li>100g cukru</li> <li>2 łyżeczki cukru wanilinowego</li> <li>2 łyżeczki proszku do pieczenia</li> </ul> <ul> <li> 8 łyżek oliwy</li> <li>100ml mleka</li> <li>sok wyciśnięty z 1-2 pomarańczy</li> <li>1 jajko</li> </ul> <br /> <u>Przygotowanie? Nic prostszego!  </u><br /> <br /> Nagrzewamy piekarnik do 200 stopni<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjULKJ8uIY5FnPnGBeEJ3dG_YuQS1F9ixEhj_b_Dy0o2VFhIGqdYrJsmgBFhshoo_-1z1mO2Ccj8MSlS2lJMwhxidDrBcBnsUmdOyYNtqdairwsRwsVR8uATDdREsXxOmSyxa2wN2aV6II/s1600/DSC_0031.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjULKJ8uIY5FnPnGBeEJ3dG_YuQS1F9ixEhj_b_Dy0o2VFhIGqdYrJsmgBFhshoo_-1z1mO2Ccj8MSlS2lJMwhxidDrBcBnsUmdOyYNtqdairwsRwsVR8uATDdREsXxOmSyxa2wN2aV6II/s200/DSC_0031.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> Wyciskamy sok z pomarańczy<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzZ_YYkNDBTkEPEjTvRg1HN4ZH05y2N1wtUhosi7qb_wyqVR28Qw_9q4GcC1RN4mQOoLEfSD6vUj7sbt31D8Qp6jcbHl7uKD3TImO-CCO8wIhtAYD0tXZ39d7s5WvgHIfEGzKesfgEx08/s1600/DSC_0034.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzZ_YYkNDBTkEPEjTvRg1HN4ZH05y2N1wtUhosi7qb_wyqVR28Qw_9q4GcC1RN4mQOoLEfSD6vUj7sbt31D8Qp6jcbHl7uKD3TImO-CCO8wIhtAYD0tXZ39d7s5WvgHIfEGzKesfgEx08/s200/DSC_0034.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> W jednej misce łączymy suche składniki<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-YnPg8JOGNmrYJqgJpZzzdoV2unFBu79Li_jkvataANPC5tgj8qfAydN08M0rZUCfipe5Y-0je3S5Ezsco8Z2priVoMQriIOmcGqkJq8AYUs79Vf0HCR-gTi8L5Lri3KQ930zL9dpLHg/s1600/DSC_0036.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-YnPg8JOGNmrYJqgJpZzzdoV2unFBu79Li_jkvataANPC5tgj8qfAydN08M0rZUCfipe5Y-0je3S5Ezsco8Z2priVoMQriIOmcGqkJq8AYUs79Vf0HCR-gTi8L5Lri3KQ930zL9dpLHg/s200/DSC_0036.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> W drugiej misce łączymy mokre składniki<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> Do suchych składników wlewamy mokre i mieszamy wszystko łyżką, do momentu połączenia się produktów.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDI6E8WUwQcHClFZyZAiQBh8EYfgbFRwtdJaQIrK-jBthIPosJZ3YvrmAk1rsgf1X_CEOBvhrKwhfZGlyqmVFPg4DKtZ38wOExOZ2cy3tfA78J-7SSpC9IGgLNkDUzCcgPt5PcI-bm9Ck/s1600/DSC_0042.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDI6E8WUwQcHClFZyZAiQBh8EYfgbFRwtdJaQIrK-jBthIPosJZ3YvrmAk1rsgf1X_CEOBvhrKwhfZGlyqmVFPg4DKtZ38wOExOZ2cy3tfA78J-7SSpC9IGgLNkDUzCcgPt5PcI-bm9Ck/s200/DSC_0042.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> Następnie masę nakładamy do przygotowanych papilotek. Powinny być one wypełnione tak w 2/3 foremek.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> Wstawiamy do nagrzanego piekarnika i pieczemy nie dłużej jak 16 minut. Wystawiamy do przestygnięcia, posypujemy cukrem pudrem i cieszymy się słodkim smakiem przy miłej lekturze.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1JZztUIR7sMNbOC102INnKbXoI6qP3JcLQKdiYtEndvASbMEVVQeu2XXgacC2Lb-u159MeMPu9LF9ffPKLt-dgHQRIuCn-HuB8i0dqhKgfVIjnXTrsqElpUZTJD2oTmy2zQIp6j-iomM/s1600/DSC_0043.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1JZztUIR7sMNbOC102INnKbXoI6qP3JcLQKdiYtEndvASbMEVVQeu2XXgacC2Lb-u159MeMPu9LF9ffPKLt-dgHQRIuCn-HuB8i0dqhKgfVIjnXTrsqElpUZTJD2oTmy2zQIp6j-iomM/s320/DSC_0043.JPG" width="179" /></a></div>                                                                 <b>SMACZNEGO! :)</b>

Słodkie Muffinki

Było już trochę o książkach, czas zagryźć to odrobiną słodyczy. Na początek, łatwe i szybkie w przygotowaniu, przepyszne babeczki pomarańc...

O przemocy

Dziś trochę o przemocy.<br /> <br /> Przemocy, która nie zostawia śladów w postaci siniaków. Przemocy, której nie widać. Przemocy, która paradoksalnie sieje największe spustoszenie w człowieku i która kształtuje go na przyszłość.<br /> Przemoc psychiczna.<br /> Niewidzialna.<br /> Trudna do udowodnienia.<br /> Nie pozostawiająca widocznych blizn.<br /> Najgroźniejsza...<br /> <br /> <br /> <br /> Majka dostała się właśnie na studia w Krakowie. Jako, że nie udaje się jej dostać pokoju w akademiku, jej brat dzwoni do znajomego, który na co dzień mieszka w tym mieście z prośbą o pomoc. Kolega pomaga, a Majka spotyka się z nim na kawie. I tak poznaje Edwarda..<br /> <br /> Edward adoruje Majkę, nie odstępuje jej na krok, pomaga jej absolutnie we wszystkim. Nie mija wiele czasu i dziewczyna zachodzi w ciążę. Ukochany staje na wysokości zadania i natychmiast się jej oświadcza. Biorą cichy, szybki ślub cywilny.<br /> Dostają mieszkanie, którego powierzchnia to osiemnaście metrów kwadratowych, bez dostępu do bieżącej wody. Tam też przychodzi na świat ich pierwsze dziecko - Kasia.<br /> <br />  Zaczyna się niewinnie. Od upomnień że się leni w ciąży, gdy on pastuje podłogę, że jest głupia bo nie zna się na polityce i narobiła mu wstydu przy kolegach. Później Edward uderza Majkę w twarz. Bez powodu, coś nie poszło mu w pracy. Potem kolejny raz za, w jego mniemaniu, niegrzeczną odzywkę żony. Każde marzenie Majki jest wyśmiewane, kpiny z jej inteligencji są na porządku dziennym. Wyzwiska są codziennością. Edward wlewa w Majkę ogromną ilość jadu, nienawiści, braku szacunku, pogardy. Majka się boi. Boi się tak bardzo, że nie myśli o rozwodzie. Oprócz bestialskiego traktowania i znęcania się psychicznego, Edward zdradza Majkę i niespecjalnie się z tym ukrywa.<br /> Za sprawą pracy męża, cała rodzina przeprowadza się do Kielc - rodzinnego miasta młodej matki. <br /> Rodzina ponownie się powiększa, tym razem na świat przychodzi syn, Witold. Majka pracuje jako nauczycielka geografii w miejscowej szkole. Jej życie jednak to gehenna, mąż nie daje jej bowiem pieniędzy na utrzymanie dwójki dzieci, o wszystko musi troszczyć się sama.<br /> <br /> Edward na zewnątrz, w oczach wszystkich jest mężem idealnym. W towarzystwie adoruje żonę, dba o nią, przymila się jej. Okazuje nieprawdopodobną troskę i pozoruje miłość. Dlatego jego przemoc jest tym okrutniejsza, bo trudno uwierzyć, aby taki ideał był tak naprawdę potworem. <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvHE7VC6hz0aij0kzMmvC-zlTQTAahIDvpLR5qg8yq9pek5utKZUot1CYmxK7FrhT-xEln6ZquUL7nVw6XtdV26YE07U9ZVzDWJcHD5oPhcNeYpx4MNwz8DqPnRcD82Ot12EWHd0uyHdY/s1600/DSC_0179.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvHE7VC6hz0aij0kzMmvC-zlTQTAahIDvpLR5qg8yq9pek5utKZUot1CYmxK7FrhT-xEln6ZquUL7nVw6XtdV26YE07U9ZVzDWJcHD5oPhcNeYpx4MNwz8DqPnRcD82Ot12EWHd0uyHdY/s640/DSC_0179.JPG" width="360" /></a></div> <br /> <br /> Książka jest ciężka, zdominowana przez przemoc, jaką potrafi zgotować człowiek drugiej osobie. Bat, jaki ukręcił na Majkę Edward, to bat z przekleństw stosowanych w każdym momencie jej życia. Wszystko co najgorsze w ludzkiej naturze, znajduje zastosowanie w małżeństwie tych dwojga.<br /> <br /> Majka jednak, jak każda kobieta, każda matka, ma w sobie siłę, która nie dość, że pozwala jej trwać, to pozwala jej także wyrwać się spod kieratu przemocy. Mimo zdemolowanej psychiki, znajduje w sobie dość odwagi, by walczyć o siebie wbrew wszystkiemu i wszystkim.<br /> <br /> Jak potoczą się losy Majki i jej dzieci?<br /> Czy uda się jej na dobre wyrwać ze szponów męża tyrana? Czy Edward może jednak się opamięta i zrozumie, że postępował źle? Jak decyzje Majki wpłyną na losy jej dzieci?<br /> Czy można wiecznie żyć w strachu?<br /> <br /> Książka w mojej ocenie porusza temat ważny i nieco bagatelizowany przez ludzi. Przemoc psychiczna dewastuje drugiego człowieka doszczętnie i rzuca się głębokim cieniem na jego późniejsze życie. Powstałe na jej skutek rany nigdy się nie zabliźniają, dotkliwie przypominając o traumie. <br /> <br /> To nie jest literatura dla każdego. Nie każdy bowiem jest w stanie zrozumieć istotę tego typu bestialstwa. W książce nie ma krwi, aktów przemocy fizycznej, która zdarza się w kryminałach. Niemniej, pozycja w moim odczuciu ciężka i potrzebująca pewnej dozy empatii i wrażliwości.<br /> Mocna.<br /> Dobra.<br /> W mojej ocenie siedem na dziesięć.

O przemocy

Dziś trochę o przemocy. Przemocy, która nie zostawia śladów w postaci siniaków. Przemocy, której nie widać. Przemocy, która paradoksalnie ...

Maszeruj do utraty tchu

Piękna pogoda dopisała podczas tegorocznej majówki :)<br /> <br /> Spacer wśród zieleni, słońca i wszędobylskich pyłków - zaliczony. Narodowy sport Polaków - grill na świeżym powietrzu - zaliczony. Spanie do oporu i niespieszna poranna kawa - zaliczona!<br /> <br /> <br /> Zatem czas Stephena Kinga, autora, którego nie trzeba nikomu przedstawiać.<br /> <br /> Moja przygodna z nim zaczęła się, gdy miałam 15lat, czyli niemal połowę mojego życia temu. W jakiejś gazecie przeczytałam, że jest to ulubiony pisarz jakiejś piosenkarki. Użyła słów "król horroru". Czegóż mogłam chcieć więcej? Pognałam do najbliższej biblioteki i chwyciłam pierwszą moją książkę Kinga, która potem towarzyszyła mi niemal na każdym etapie życia. "Miasteczko Salem" przeczytałam w jeden dzień i jedną noc. Od tamtej pory, pożyczałam dwie, trzy jego książki tygodniowo przy rosnącym przerażeniu pani bibliotekarki, która uważała, że jest to zbyt krwawa literatura jak na młodą dziewczynę. Doszło do tego, że nie chciała mi wypożyczyć "Desperacji". Na szczęście, mój młodzieńczy urok pokonał jej obawę i moja przygoda z Kingiem trwa po dziś dzień :)<br /> <br /> Pozycja, o której chcę dziś coś więcej opowiedzieć, należy do moich ulubionych i często do niej wracam.Została wydana pod nazwiskiem Richard Bachman.<br /> <br /> Główny bohater to Ray Garraty, szesnastoletni chłopak, który bierze udział w wielkim marszu. Marszu, z którego nie można się wypisać. Reguły są proste. Setka młodych chłopaków idzie, aż pozostanie tylko jeden. Za każdy przystanek otrzymują upomnienie. Mogą ich otrzymać tylko trzy. Za czwartym... są eliminowani. W marszu muszą załatwiać potrzeby fizjologiczne, w marszu muszą spać, jeść, pić, myć się. Tak naprawdę, nie mogą się zatrzymać. Dla wygranego jest oczywiście wielka nagroda pieniężna. Maszerującym chłopakom towarzyszy armia pozbawionych uczuć żołnierzy, którymi zawiaduje Major.  Podczas marszu zawodnicy borykają się z kontuzjami fizycznymi takimi jak pęcherze, skurcze, poparzenia słoneczne, biegunki, bóle brzucha i szereg innych dolegliwości. Psychicznie nie jest wcale lepiej, chłopcy idą obciążeni świadomością, że mogą już nie powrócić do swoich domów i rodzin. Nawiązują się między nimi sympatie i antypatie, które tak naprawdę nie są wcale ważne, ponieważ wygrać może tylko jeden z nich.<br /> Mistrzowskie prowadzenie postaci, opisy charakterów, które sprawiają, że czujemy się, jakbyśmy maszerowali z tymi chłopcami. Kibicujemy im i zagryzamy usta, gdy dostają upomnienia. Książka wciąga niesamowicie, mimo, że nie ma w niej jakiejś wartkiej akcji. King odbiega tutaj od swojego schematu w powieściach, nie jest gawędziarzem, a jedynie narratorem, który pokazuje nam nieunikniony los tych chłopców. Dodatkowo zakończenie, które pozwala każdemu z nas na samodzielną interpretację.<br /> <br /> W mojej skali, ta książka to bardzo silna dziewiątka z plusem. Fenomenalna pozycja, która być może gruba nie jest, ale zdecydowanie znajduje się w mojej trójce najlepszych dzieł Kinga.<br /> <br /> Och.. i wiecie... ta piosenkarka miała rację. King jest mistrzem gatunku, bez względu na obecne pozycje, nad którymi pochylę się w przyszłości :) Polecam!<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXwDqBpS_PLS9vvhRglVNPJjP7nxEBR68LLiQXkbsy-xB9EOPJik4hDib8UxZZm9hhCpzNhdzUUR5Bero_c7VYhSarEDiRI7SsdZ7RXB2KFIuoLNsDgdF5UcBLNb5Jw8kQ1xympb1hKR8/s1600/DSC_0173.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXwDqBpS_PLS9vvhRglVNPJjP7nxEBR68LLiQXkbsy-xB9EOPJik4hDib8UxZZm9hhCpzNhdzUUR5Bero_c7VYhSarEDiRI7SsdZ7RXB2KFIuoLNsDgdF5UcBLNb5Jw8kQ1xympb1hKR8/s1600/DSC_0173.JPG" width="360" /></a></div> <br />

Maszeruj do utraty tchu

Piękna pogoda dopisała podczas tegorocznej majówki :) Spacer wśród zieleni, słońca i wszędobylskich pyłków - zaliczony. Narodowy sport Pol...

Psychopaci są wśród nas

Na pierwszy ogień - recenzja ostatnio czytanej przeze mnie książki.<br /> <br /> Trzeba Wam wiedzieć, że zaraz po horrorze, kryminał jest moim ukochanym i najulubieńszym gatunkiem literackim. Wystarczy, że w opisie książki pojawią się słowa: morderstwo, okrutna zbrodnia, szalony, szalony psychopata i już jestem kupiona, a pozycja ląduje w mojej biblioteczce.<br /> <br /> Dziś zapoznam Was z "Wilkołakiem" Johna Sandforda. Dodatkowym zachęceniem do sięgnięcia po tą lekturę, jest jedno zdanie Stephena Kinga na okładce: "Brudna, wielka, przerażająca i pełna napięcia powieść!". A skoro król uważa że warto, to na pewno się nie myli!<br /> <br /> <br /> Tytułowego Wilkołaka poznajemy już na samym początku. Wiemy gdzie pracuje, poznajemy jego zwyczaje, jego wygląd. Tak naprawdę poznajemy go podczas popełniania przezeń morderstwa. Jednakże coś idzie nie tak, kobieta się broni na tyle skutecznie, że morderca musi uciekać nie dokończywszy swojego zadania.Kobieta, bowiem ofiarami naszego mordercy są ciemnowłose kobiety, które traktuje jako "wybrane". Do pełnych okrucieństwa morderstw popycha go impuls, a gra z policją i pragnienie bycia sławnym na skutek popełnionych czynów, czyni go wyjątkowo niebezpiecznym i sprytnym przeciwnikiem.<br /> <br /> Ujęcia go, podejmuje się porucznik Lucas Davenport, 40letnia gwiazda policji. Lucas prywatnie jest fanem kobiet, od których nie stroni. Dba o własny wygląd i uwielbia poezję. Dodatkowo jest twórcą planszowych gier strategicznych i wraz z grupką przyjaciół spotyka się co czwartek, aby rozgrywać skomplikowane partie. Lucas jest ambitny i szybko jego celem staje się ujęcie seryjnego mordercy grasującego w jego mieście.<br /> <br /> Książka ani na chwilę nie zwalnia tempa, Lucas decyduje się na ryzykowny krok sprowokowania Wilkołaka, który jednak jest bardzo ostrożny. Autor oferuje nam wartką akcję i od pierwszych stron porywa nas w rozgrywkę między dwoma mężczyznami. Co Lucas będzie musiał poświęcić, aby ująć Wilkołaka? I czy ten drugi popełni błąd i da się w końcu złapać? Ile kobiet będzie musiało jeszcze umrzeć?<br /> <br /> <br /> Jestem wymagającym czytelnikiem, rzadko kiedy jestem w stanie dać książce więcej niż 6 punktów w mojej dziesięciopunktowej skali. Tymczasem "Wilkołak" zasłużył na pełne 8 punkciorów!<br /> <br /> Zdecydowanie polecam :)<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiZKS9pn7vJ5Ws01vCH6ma2vO-AssJpCdVhCw8aOKGjXXugLpzPIWc1p5jJSjJzEzrtxDlS7BRDRhJb50r1n-ieqkNxE-oTQMHeo3k1kdd519gRHa_44dT96IoXDL6blx4Io7vhTiyflI/s1600/DSC_0156.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiZKS9pn7vJ5Ws01vCH6ma2vO-AssJpCdVhCw8aOKGjXXugLpzPIWc1p5jJSjJzEzrtxDlS7BRDRhJb50r1n-ieqkNxE-oTQMHeo3k1kdd519gRHa_44dT96IoXDL6blx4Io7vhTiyflI/s1600/DSC_0156.JPG" width="180" /></a></div> <br />

Psychopaci są wśród nas

Na pierwszy ogień - recenzja ostatnio czytanej przeze mnie książki. Trzeba Wam wiedzieć, że zaraz po horrorze, kryminał jest moim ukochany...