Sernik, któremu nie oprze się absolutnie nikt!

Witajcie!<br /> <br /> Święta Wielkiej Nocy zbliżają się wielkimi krokami, blogi kulinarne pękają w szwach od przepisów na świąteczne specjały.<br /> <br /> Ja dziś przychodzę do Was z sernikiem, który mnie zastrzelił, gdy pierwszy raz go upiekłam. Po pierwsze - robi się go dosłownie pięć minut nie wliczając pieczenia. Po drugie, potrzebujecie dosłownie kilku składników do niego. Po trzecie - nie ma osoby, która by się nim nie zachwyciła, uwierzcie co mówię, mam w domu raczej średniego łasucha, a ledwo dałam radę zrobić zdjęcie ostatnim kawałkom! Sernik ten wychodzi zawsze, a jego smak naprawdę zwala z nóg. Jeżeli pokusicie się o upieczenie go na święta - gwarantuję Wam sukces i wiele "ochów" i "achów" :)<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEho8AOEumRDt5pKVxqEEUoGsYQ9JoCYjOlHvQcr3da776EbsQi_pKlf3u7mWJOA50W_znMm9zE0MjOCiDUXndaK9fAd6FGrNeq0POWp2WcIxpN3lh1lBGf90zX3Cn4-MedOi0eo3LcZLtM/s1600/DSC_0080.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEho8AOEumRDt5pKVxqEEUoGsYQ9JoCYjOlHvQcr3da776EbsQi_pKlf3u7mWJOA50W_znMm9zE0MjOCiDUXndaK9fAd6FGrNeq0POWp2WcIxpN3lh1lBGf90zX3Cn4-MedOi0eo3LcZLtM/s320/DSC_0080.JPG" width="180" /></a></div> <br /> <br /> Nie ukrywam, że nie jest to mój przepis. Zaczerpnęłam go z książki kulinarnej znanej blogerki, która prowadzi <a href="http://kotlet.tv/">kotlet.tv</a> Ta strona nie raz ratowała mnie z opresji, a Paulina, która jest jej autorką, niemalże nauczyła mnie gotować :) Jej przepisy są proste, a na stronie niemal każdy z nich zaopatrzony jest w filmik instruktażowy. Bardzo polecam zarówno tę stronę, jak i samą książkę, która wydana jest pięknie, a każdy przepis w niej zawarty znajduje swoje zastosowanie.<br /> <br /> Zaczynamy?<br /> <br /> Potrzebujemy:<br /> <br /> 1kg twarogu (ja użyłam z Piątnicy)<br /> 180g cukru<br /> Skórka otwarta z jednej sparzonej cytryny<br /> Sok z tejże cytryny<br /> 3 jajka<br /> 3 łyżki mąki ziemniaczanej<br /> <br /> Dodatkowo na lukier (który też Wam nieskromnie polecam):<br /> <br /> 160g cukru pudru<br /> sok z połowy cytryny<br /> <br /> <br /> Jak działamy? Prosto i szybko :)<br /> <br /> Na początek nastawiamy piekarnik na grzanie góra-dół na 180 stopni.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvw8TObdlbyPRd5A9CnUA5TTJdnRYEdRZmg-fJOaaKJ1rsUiZTSrCB8gpCGLz-zTKsUU8fUdchQBvvulVYLxOE06ytqzeFA3hULab0igq-Q8poW8_1YPyWXd2e-CIKT96Py6Uq7noIHEE/s1600/DSC_0085.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvw8TObdlbyPRd5A9CnUA5TTJdnRYEdRZmg-fJOaaKJ1rsUiZTSrCB8gpCGLz-zTKsUU8fUdchQBvvulVYLxOE06ytqzeFA3hULab0igq-Q8poW8_1YPyWXd2e-CIKT96Py6Uq7noIHEE/s200/DSC_0085.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> Wszystkie składniki umieszczamy w jednej misce i miksujemy je aż do całkowitego połączenie się składników. Masa powinna być rzadka i jednolita.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhUZKOgRuV0dyWkrfhfgJZo8SC_8lFrC3SPKKJY7gMoarSkj7FjTfdm4lujY50pHWzcc7yCcGPUG1WGpYg61OLXThgsEaV8NAZz2Utw1X7hN7qQptR79h2qEUoNo20oPd3_gCudxJdOfk/s1600/DSC_0094.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhUZKOgRuV0dyWkrfhfgJZo8SC_8lFrC3SPKKJY7gMoarSkj7FjTfdm4lujY50pHWzcc7yCcGPUG1WGpYg61OLXThgsEaV8NAZz2Utw1X7hN7qQptR79h2qEUoNo20oPd3_gCudxJdOfk/s200/DSC_0094.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> Masę przelewamy do suchej tortownicy. Ja użyłam takiej o średnicy 23cm. Nie musimy tłuścić foremki, ani wykładać jej papierem, zawartość soku cytrynowego w składzie sernika sprawia, że nie przywiera on do ścianek foremki i nie przypala się od spodu.  Wstawiamy do piekarnika.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-UBllJgpZwnwSq5f98djMvgMpaSdwByiiW23QCwVlF_adMFfGUjgw56GW24RF5nCrutCsie1Yp2JzQPMQ5yuayBF6M3NcDTbIYDjQyystoJU48qEItID1rwzhf5tBRO55HVUK8-MTEwI/s1600/DSC_0096.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-UBllJgpZwnwSq5f98djMvgMpaSdwByiiW23QCwVlF_adMFfGUjgw56GW24RF5nCrutCsie1Yp2JzQPMQ5yuayBF6M3NcDTbIYDjQyystoJU48qEItID1rwzhf5tBRO55HVUK8-MTEwI/s200/DSC_0096.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> Pieczemy równą godzinę. Po upieczeniu, ja zawsze zostawiam sernik jeszcze przez jakieś pół godzinki w nagrzanym piekarniku, z lekko uchyloną klapą. Sernik się chłodzi, a jednocześnie nie opada. Po tym czasie wystawiam ciasto na zewnątrz i czekam do całkowitego wystudzenia.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJ5SyH8Bn8Z1Bbl3L57boBD2fC_LBkvtkBvunkM89bnxMWkz_4vry8zTrc0pOd_Kk3GCir4qhI5R4G7KMZ8QOraNHmRnehOKFUIcTXiOTXwCZ3n3Zqw3xDTODE-BEIvgxaEapfuRml1jU/s1600/DSC_0098.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJ5SyH8Bn8Z1Bbl3L57boBD2fC_LBkvtkBvunkM89bnxMWkz_4vry8zTrc0pOd_Kk3GCir4qhI5R4G7KMZ8QOraNHmRnehOKFUIcTXiOTXwCZ3n3Zqw3xDTODE-BEIvgxaEapfuRml1jU/s200/DSC_0098.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> W czasie gdy sernik się studzi, możemy przygotować lukier. Tutaj także nie musimy robić zbyt wielu rzeczy: wyciśnięty sok z cytryny mieszamy energicznie z cukrem pudrem. Po zmieszaniu, mamy lekko gęsty lukier, który w całości wylewamy na ciasto i rozprowadzamy równomiernie szpatułką.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />        I gotowe! Ciasto jest wilgotne, nasączone, lekko cierpkie, ale nadaje się zarówno na rodzinny deser, jak i na imprezę. U mnie powstało na tę drugą opcję i dlatego jakość ostatniego zdjęcia - tego finalnego, nie oddaje niestety ani urody tego sernika, ani jego smaku. Dosłownie udało mi się wyrwać ostatnie kawałki, ażeby zrobić im zdjęcie w słabym, nocnym świetle. Jednak uwierzcie na słowo i moje i moich gości, którzy jeszcze dzień później pisali mi wiadomości o tymże serniku - WARTO GO UPIEC :)  No i zaufajcie samej autorce przepisu, która podpisując swoją książkę, poleciła mi ten konkretny przepis :) Smacznego!<br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJ5OEbiu7ZjsW0EY1VFP0v5F_rS_ioCDBs4eJbUeoo0DI54dEb6QM_XEDT0MhVCGD1In-RtUc9IBidhXlBNAd1TGcYjn6AehJChDDlbHu_i5zhOYkzpQOFW9LZYp8Yyh_MWSrS4O_oxxc/s1600/DSC_0106.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJ5OEbiu7ZjsW0EY1VFP0v5F_rS_ioCDBs4eJbUeoo0DI54dEb6QM_XEDT0MhVCGD1In-RtUc9IBidhXlBNAd1TGcYjn6AehJChDDlbHu_i5zhOYkzpQOFW9LZYp8Yyh_MWSrS4O_oxxc/s400/DSC_0106.JPG" width="225" /></a></div> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div>

Sernik, któremu nie oprze się absolutnie nikt!

Witajcie! Święta Wielkiej Nocy zbliżają się wielkimi krokami, blogi kulinarne pękają w szwach od przepisów na świąteczne specjały. Ja dz...

Mała Fińska Przerwa

Cześć!<br /> <br /> Ileż ja się ze sobą nawalczyłam, ile naklęłam, ażeby w końcu odczarować tę niemoc czytelniczą. Nie miała ona oczywiście nic wspólnego z chęcią nabywania i posiadania nowych książek, które z lubością powiększały stos - "do przeczytania". <br /> Nie umiem wytłumaczyć, skąd wzięła się owa niechęć do słowa pisanego, bowiem książki są ze mną od zawsze i zostaną na zawsze, jednak każda kolejna strona napawała mnie zniechęceniem i jednocześnie smutkiem, bo nie mogłam wkręcić się w świat wykreowany na kartkach...<br /> <br /> Ale w końcu!<br /> W końcu największym zaskoczeniem i jednocześnie narzędziem odblokowującym, okazała się książka nabyta za 5zł na jakimś pchlim targu, która ani nie urzekła mnie okładką, ani opisem... tak naprawdę odezwała się we mnie chęć posiadania nowej książki, a że przy okazji kupowałam inne pozycje na prezenty, to uznałam, że sobie też muszę jakąś radość sprawić. Książka leżała niemal przy kasie, a jej cena była tak zachęcająca, że doprawdy zbrodnią byłoby jej nie wziąć :)<br /> <br /> <br /> <br /> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbCcX9z6lRauXOov6l7HD54XRPlCDs62OesV74VOPO24Qticl69CFKttYN_lxcc3EAalnAktfBNjz-0UzqCv-CNN_CHwTotfBnXPanfzEcr3XosW-y7IrMpUs6fuj8T82YysqbioMg9kY/s400/DSC_0054.JPG" width="225" /></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Dodaj napis</td></tr> </tbody></table>  I tak oto, lekarstwem na moją blokadę okazała się pozycja fińskiej pisarki.. dla młodzieży :D Bawi mnie to o tyle, że literaturę młodzieżową już dawno mam za sobą i raczej sama z siebie po takową nie sięgam. Ale w tym wypadku była ona o tyle pomocna, że prosty język i duża czcionka były dla mnie zbawienne. <br /> <br /> Książeczka ma zaledwie 242 strony, dużo dialogów i paradoksalnie - nieźle trzyma w napięciu. Ale jej fabuła jest praktycznie w całości przedstawiona w krótkim opisie na odwrocie. <br /> <br /> Szesnastoletni Mikko któregoś dnia nie wraca do domu. Wioska, w której mieszka jest na tyle mała, że wieść o jego zaginięciu szybko dociera do wszystkich mieszkańców i każdy oferuje pomoc. Przeszukanie najbliższego terenu niewiele daje, chłopak dosłownie zapada się pod ziemię. Jego rodzice i dwie siostry są przerażeni, a zniknięcie chłopaka odmienia ich życie raz na zawsze. Jedyna racjonalna możliwość, jaka może być przyczyną zniknięcia młodego Fina, to utonięcie w skutym lodem jeziorze. Jednakże do nadejścia wiosny poszukiwania dna akwenu wodnego są niemożliwe. <br /> <br /> Cała książka, jest właściwie psychologicznym opisem dramatu, jaki przeżywa rodzina, która nie wie gdzie znajduje się jeden z jej członków. Niewiedza, nadzieja, zniechęcenie, poddanie, te wszystkie elementy są doskonale opisane, dając nam do zrozumienia, że czasem najgorsza prawda jest lepsza niż ciągnąca się miesiącami niewiedza. Zniknięcie Mikka odbija się na życiu każdej osoby w rodzinie: Matka przechodzi załamanie i poddaje się w oczekiwaniu na jakąkolwiek informację; Ojciec, który nie jest wylewnym człowiekiem, tłumi w sobie wszelkie emocje i jakoś stara się funkcjonować; najmłodsza siostrzyczka, mimo że niewiele rozumiejąca, tęskni za starszym bratem; i w końcu najstarsza córka - Hanna, o której życiu dowiadujemy się najwięcej, każdego dnia myśli o bracie, jego zaginięcie ma wpływ na każdy aspekt jej życia.<br /> <br /> W książce nie ma wielu zwrotów akcji, zniknięcie Mikka jest jedynym większym wydarzeniem, a każde kolejne kartki to przeżycia wszystkich osób z rodziny. Lektura jest zarysem psychologicznym na temat zmian w życiu człowieka, gdy nagle i brutalnie zostanie nam odebrana bliska osoba. <br /> Pod sam koniec lektury, dowiadujemy się oczywiście co stało się z młodym chłopakiem, ale nie to w książce jest najważniejsze. <br /> Całość czyta się szybko, a fabułę przeżywa się w sobie. Dla rozluźnienia, dla przerwy, można bez żalu sięgnąć po tę pozycję.<br /> <br />     Książka 5 na 10, jednak dostaje ode mnie plusa, jako ta, która odczyniła zły urok blokady czytelniczej :)  Spokojna i lekka, dla osób w każdym wieku i na każdą porę roku :)

Mała Fińska Przerwa

Cześć! Ileż ja się ze sobą nawalczyłam, ile naklęłam, ażeby w końcu odczarować tę niemoc czytelniczą. Nie miała ona oczywiście nic wspólne...