Życie

<br /> <br />    Weszłam w ciekawy okres swojego życia. Do tej pory, żyjąc niemal wyłącznie dla kogoś, z czyjąś odpowiedzialnością na głowie, nie miałam szansy, by skupić się tak naprawdę na sobie. Na swoich potrzebach, zainteresowaniach czy pasjach. Ten rok, rozpoczął się pod znakiem mojego odkrywania.<br /> Okazało się, że mój umysł jest głodny poznawania. Nie ma znaczenia temat zagadnienia, wystarczy, że chwilę dłużej nad tym pomyślę i zaczynam działać. Wszelkie kursy, szkolenia, iwenty, stały się dla mnie formą rozwoju, która otwiera mnie na świat. Nagle widzę! Widzę tyle rzeczy wokół siebie, tyle możliwości. Przeraża mnie nawet trochę zakres moich zainteresowań i nowych pasji, zastanawiam się, w ilu płaszczyznach człowiek może się odnajdywać! Otóż - w wielu.<br /> I choć nadal pielęgnuję w sobie wartości, które są dla mnie święte, to okazuje się, że można żyć na pełnej petardzie, pielęgnując w sobie priorytety. Niegdyś czułam się bezpieczna jedynie przy zachowaniu odpowiedniej rutyny. Teraz niemalże idę na żywioł, nie ma dla mnie rzeczy zbyt trudnych, czy budzących lęk. <br /> <br /> Na wszystko przychodzi czas w życiu. Wszystko jest po coś. Należy łapać każdą szansę, jaką daje nam życie. Czasami tylko przelotnie jesteśmy chwilą w czyjejś przygodzie, niekiedy udaje nam się, dzięki tym szansom poznać ludzi, którzy z nami zostają. Każda okazja jest dobra, by poznawać przyjaciół, bo człowiek, to stworzenie stadne i potrzebujemy ludzi.<br /> Dlatego - rozwijajcie się, twórzcie, bądźcie kreatywni, a nade wszystko - słuchajcie siebie. Wasz organizm powie Wam, czego potrzebuje na dany moment, podobnie jak Wasze ciało, czy skóra. Wystarczy słuchać. Wystarczy przysiąść na chwilę w tym zabieganiu i zadać sobie pytanie: " a czego chcę ja? Czego potrzebuję, by poczuć się szczęśliwym?". Bo szczęście nie spada na nas z nieba jak deszcz. O szczęście także należy się zatroszczyć i zawalczyć. Każdy dzień rozpoczyna się od zera i każdego dnia macie okazję zrobić wielkie rzeczy. Bądźcie dobrzy. Bo dobro wraca, naprawdę wraca, trzeba tylko mieć otwarte oczy i chłonny umysł. Nie bójmy się uśmiechać do obcych ludzi, czy pomóc starszej pani wejść do tramwaju. Czerpmy z życia pełnymi garściami, bo życie mamy tylko jedno. Traktujmy ludzi tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.<br /> <br />   Z takim nietypowym przekazem dziś do Was przychodzę. Bo żyć należy teraz. Bowiem jest później niż się wydaje :)<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKcvwu0Yz4qi_PDJM5ovWx82VH58bd_Cf1uTQbP1mzV-T0oAX3bT5yGbuvy7_Ibz7_WxsLTWjmJqEU-fX2Sr6d1hsemzsggazXyuXfuRE8MIAexTpuopAQZsdaGbr5NmCgyeHNV7VW5Kk/s1600/DSC_0210.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKcvwu0Yz4qi_PDJM5ovWx82VH58bd_Cf1uTQbP1mzV-T0oAX3bT5yGbuvy7_Ibz7_WxsLTWjmJqEU-fX2Sr6d1hsemzsggazXyuXfuRE8MIAexTpuopAQZsdaGbr5NmCgyeHNV7VW5Kk/s320/DSC_0210.JPG" width="180" /></a></div>

Życie

   Weszłam w ciekawy okres swojego życia. Do tej pory, żyjąc niemal wyłącznie dla kogoś, z czyjąś odpowiedzialnością na głowie, nie miałam...

Sernik, któremu nie oprze się absolutnie nikt!

Witajcie!<br /> <br /> Święta Wielkiej Nocy zbliżają się wielkimi krokami, blogi kulinarne pękają w szwach od przepisów na świąteczne specjały.<br /> <br /> Ja dziś przychodzę do Was z sernikiem, który mnie zastrzelił, gdy pierwszy raz go upiekłam. Po pierwsze - robi się go dosłownie pięć minut nie wliczając pieczenia. Po drugie, potrzebujecie dosłownie kilku składników do niego. Po trzecie - nie ma osoby, która by się nim nie zachwyciła, uwierzcie co mówię, mam w domu raczej średniego łasucha, a ledwo dałam radę zrobić zdjęcie ostatnim kawałkom! Sernik ten wychodzi zawsze, a jego smak naprawdę zwala z nóg. Jeżeli pokusicie się o upieczenie go na święta - gwarantuję Wam sukces i wiele "ochów" i "achów" :)<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEho8AOEumRDt5pKVxqEEUoGsYQ9JoCYjOlHvQcr3da776EbsQi_pKlf3u7mWJOA50W_znMm9zE0MjOCiDUXndaK9fAd6FGrNeq0POWp2WcIxpN3lh1lBGf90zX3Cn4-MedOi0eo3LcZLtM/s1600/DSC_0080.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEho8AOEumRDt5pKVxqEEUoGsYQ9JoCYjOlHvQcr3da776EbsQi_pKlf3u7mWJOA50W_znMm9zE0MjOCiDUXndaK9fAd6FGrNeq0POWp2WcIxpN3lh1lBGf90zX3Cn4-MedOi0eo3LcZLtM/s320/DSC_0080.JPG" width="180" /></a></div> <br /> <br /> Nie ukrywam, że nie jest to mój przepis. Zaczerpnęłam go z książki kulinarnej znanej blogerki, która prowadzi <a href="http://kotlet.tv/">kotlet.tv</a> Ta strona nie raz ratowała mnie z opresji, a Paulina, która jest jej autorką, niemalże nauczyła mnie gotować :) Jej przepisy są proste, a na stronie niemal każdy z nich zaopatrzony jest w filmik instruktażowy. Bardzo polecam zarówno tę stronę, jak i samą książkę, która wydana jest pięknie, a każdy przepis w niej zawarty znajduje swoje zastosowanie.<br /> <br /> Zaczynamy?<br /> <br /> Potrzebujemy:<br /> <br /> 1kg twarogu (ja użyłam z Piątnicy)<br /> 180g cukru<br /> Skórka otwarta z jednej sparzonej cytryny<br /> Sok z tejże cytryny<br /> 3 jajka<br /> 3 łyżki mąki ziemniaczanej<br /> <br /> Dodatkowo na lukier (który też Wam nieskromnie polecam):<br /> <br /> 160g cukru pudru<br /> sok z połowy cytryny<br /> <br /> <br /> Jak działamy? Prosto i szybko :)<br /> <br /> Na początek nastawiamy piekarnik na grzanie góra-dół na 180 stopni.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvw8TObdlbyPRd5A9CnUA5TTJdnRYEdRZmg-fJOaaKJ1rsUiZTSrCB8gpCGLz-zTKsUU8fUdchQBvvulVYLxOE06ytqzeFA3hULab0igq-Q8poW8_1YPyWXd2e-CIKT96Py6Uq7noIHEE/s1600/DSC_0085.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvw8TObdlbyPRd5A9CnUA5TTJdnRYEdRZmg-fJOaaKJ1rsUiZTSrCB8gpCGLz-zTKsUU8fUdchQBvvulVYLxOE06ytqzeFA3hULab0igq-Q8poW8_1YPyWXd2e-CIKT96Py6Uq7noIHEE/s200/DSC_0085.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> Wszystkie składniki umieszczamy w jednej misce i miksujemy je aż do całkowitego połączenie się składników. Masa powinna być rzadka i jednolita.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhUZKOgRuV0dyWkrfhfgJZo8SC_8lFrC3SPKKJY7gMoarSkj7FjTfdm4lujY50pHWzcc7yCcGPUG1WGpYg61OLXThgsEaV8NAZz2Utw1X7hN7qQptR79h2qEUoNo20oPd3_gCudxJdOfk/s1600/DSC_0094.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhUZKOgRuV0dyWkrfhfgJZo8SC_8lFrC3SPKKJY7gMoarSkj7FjTfdm4lujY50pHWzcc7yCcGPUG1WGpYg61OLXThgsEaV8NAZz2Utw1X7hN7qQptR79h2qEUoNo20oPd3_gCudxJdOfk/s200/DSC_0094.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> Masę przelewamy do suchej tortownicy. Ja użyłam takiej o średnicy 23cm. Nie musimy tłuścić foremki, ani wykładać jej papierem, zawartość soku cytrynowego w składzie sernika sprawia, że nie przywiera on do ścianek foremki i nie przypala się od spodu.  Wstawiamy do piekarnika.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-UBllJgpZwnwSq5f98djMvgMpaSdwByiiW23QCwVlF_adMFfGUjgw56GW24RF5nCrutCsie1Yp2JzQPMQ5yuayBF6M3NcDTbIYDjQyystoJU48qEItID1rwzhf5tBRO55HVUK8-MTEwI/s1600/DSC_0096.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-UBllJgpZwnwSq5f98djMvgMpaSdwByiiW23QCwVlF_adMFfGUjgw56GW24RF5nCrutCsie1Yp2JzQPMQ5yuayBF6M3NcDTbIYDjQyystoJU48qEItID1rwzhf5tBRO55HVUK8-MTEwI/s200/DSC_0096.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> Pieczemy równą godzinę. Po upieczeniu, ja zawsze zostawiam sernik jeszcze przez jakieś pół godzinki w nagrzanym piekarniku, z lekko uchyloną klapą. Sernik się chłodzi, a jednocześnie nie opada. Po tym czasie wystawiam ciasto na zewnątrz i czekam do całkowitego wystudzenia.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJ5SyH8Bn8Z1Bbl3L57boBD2fC_LBkvtkBvunkM89bnxMWkz_4vry8zTrc0pOd_Kk3GCir4qhI5R4G7KMZ8QOraNHmRnehOKFUIcTXiOTXwCZ3n3Zqw3xDTODE-BEIvgxaEapfuRml1jU/s1600/DSC_0098.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJ5SyH8Bn8Z1Bbl3L57boBD2fC_LBkvtkBvunkM89bnxMWkz_4vry8zTrc0pOd_Kk3GCir4qhI5R4G7KMZ8QOraNHmRnehOKFUIcTXiOTXwCZ3n3Zqw3xDTODE-BEIvgxaEapfuRml1jU/s200/DSC_0098.JPG" width="112" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> W czasie gdy sernik się studzi, możemy przygotować lukier. Tutaj także nie musimy robić zbyt wielu rzeczy: wyciśnięty sok z cytryny mieszamy energicznie z cukrem pudrem. Po zmieszaniu, mamy lekko gęsty lukier, który w całości wylewamy na ciasto i rozprowadzamy równomiernie szpatułką.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />        I gotowe! Ciasto jest wilgotne, nasączone, lekko cierpkie, ale nadaje się zarówno na rodzinny deser, jak i na imprezę. U mnie powstało na tę drugą opcję i dlatego jakość ostatniego zdjęcia - tego finalnego, nie oddaje niestety ani urody tego sernika, ani jego smaku. Dosłownie udało mi się wyrwać ostatnie kawałki, ażeby zrobić im zdjęcie w słabym, nocnym świetle. Jednak uwierzcie na słowo i moje i moich gości, którzy jeszcze dzień później pisali mi wiadomości o tymże serniku - WARTO GO UPIEC :)  No i zaufajcie samej autorce przepisu, która podpisując swoją książkę, poleciła mi ten konkretny przepis :) Smacznego!<br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJ5OEbiu7ZjsW0EY1VFP0v5F_rS_ioCDBs4eJbUeoo0DI54dEb6QM_XEDT0MhVCGD1In-RtUc9IBidhXlBNAd1TGcYjn6AehJChDDlbHu_i5zhOYkzpQOFW9LZYp8Yyh_MWSrS4O_oxxc/s1600/DSC_0106.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJ5OEbiu7ZjsW0EY1VFP0v5F_rS_ioCDBs4eJbUeoo0DI54dEb6QM_XEDT0MhVCGD1In-RtUc9IBidhXlBNAd1TGcYjn6AehJChDDlbHu_i5zhOYkzpQOFW9LZYp8Yyh_MWSrS4O_oxxc/s400/DSC_0106.JPG" width="225" /></a></div> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div>

Sernik, któremu nie oprze się absolutnie nikt!

Witajcie! Święta Wielkiej Nocy zbliżają się wielkimi krokami, blogi kulinarne pękają w szwach od przepisów na świąteczne specjały. Ja dz...

Mała Fińska Przerwa

Cześć!<br /> <br /> Ileż ja się ze sobą nawalczyłam, ile naklęłam, ażeby w końcu odczarować tę niemoc czytelniczą. Nie miała ona oczywiście nic wspólnego z chęcią nabywania i posiadania nowych książek, które z lubością powiększały stos - "do przeczytania". <br /> Nie umiem wytłumaczyć, skąd wzięła się owa niechęć do słowa pisanego, bowiem książki są ze mną od zawsze i zostaną na zawsze, jednak każda kolejna strona napawała mnie zniechęceniem i jednocześnie smutkiem, bo nie mogłam wkręcić się w świat wykreowany na kartkach...<br /> <br /> Ale w końcu!<br /> W końcu największym zaskoczeniem i jednocześnie narzędziem odblokowującym, okazała się książka nabyta za 5zł na jakimś pchlim targu, która ani nie urzekła mnie okładką, ani opisem... tak naprawdę odezwała się we mnie chęć posiadania nowej książki, a że przy okazji kupowałam inne pozycje na prezenty, to uznałam, że sobie też muszę jakąś radość sprawić. Książka leżała niemal przy kasie, a jej cena była tak zachęcająca, że doprawdy zbrodnią byłoby jej nie wziąć :)<br /> <br /> <br /> <br /> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbCcX9z6lRauXOov6l7HD54XRPlCDs62OesV74VOPO24Qticl69CFKttYN_lxcc3EAalnAktfBNjz-0UzqCv-CNN_CHwTotfBnXPanfzEcr3XosW-y7IrMpUs6fuj8T82YysqbioMg9kY/s400/DSC_0054.JPG" width="225" /></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Dodaj napis</td></tr> </tbody></table>  I tak oto, lekarstwem na moją blokadę okazała się pozycja fińskiej pisarki.. dla młodzieży :D Bawi mnie to o tyle, że literaturę młodzieżową już dawno mam za sobą i raczej sama z siebie po takową nie sięgam. Ale w tym wypadku była ona o tyle pomocna, że prosty język i duża czcionka były dla mnie zbawienne. <br /> <br /> Książeczka ma zaledwie 242 strony, dużo dialogów i paradoksalnie - nieźle trzyma w napięciu. Ale jej fabuła jest praktycznie w całości przedstawiona w krótkim opisie na odwrocie. <br /> <br /> Szesnastoletni Mikko któregoś dnia nie wraca do domu. Wioska, w której mieszka jest na tyle mała, że wieść o jego zaginięciu szybko dociera do wszystkich mieszkańców i każdy oferuje pomoc. Przeszukanie najbliższego terenu niewiele daje, chłopak dosłownie zapada się pod ziemię. Jego rodzice i dwie siostry są przerażeni, a zniknięcie chłopaka odmienia ich życie raz na zawsze. Jedyna racjonalna możliwość, jaka może być przyczyną zniknięcia młodego Fina, to utonięcie w skutym lodem jeziorze. Jednakże do nadejścia wiosny poszukiwania dna akwenu wodnego są niemożliwe. <br /> <br /> Cała książka, jest właściwie psychologicznym opisem dramatu, jaki przeżywa rodzina, która nie wie gdzie znajduje się jeden z jej członków. Niewiedza, nadzieja, zniechęcenie, poddanie, te wszystkie elementy są doskonale opisane, dając nam do zrozumienia, że czasem najgorsza prawda jest lepsza niż ciągnąca się miesiącami niewiedza. Zniknięcie Mikka odbija się na życiu każdej osoby w rodzinie: Matka przechodzi załamanie i poddaje się w oczekiwaniu na jakąkolwiek informację; Ojciec, który nie jest wylewnym człowiekiem, tłumi w sobie wszelkie emocje i jakoś stara się funkcjonować; najmłodsza siostrzyczka, mimo że niewiele rozumiejąca, tęskni za starszym bratem; i w końcu najstarsza córka - Hanna, o której życiu dowiadujemy się najwięcej, każdego dnia myśli o bracie, jego zaginięcie ma wpływ na każdy aspekt jej życia.<br /> <br /> W książce nie ma wielu zwrotów akcji, zniknięcie Mikka jest jedynym większym wydarzeniem, a każde kolejne kartki to przeżycia wszystkich osób z rodziny. Lektura jest zarysem psychologicznym na temat zmian w życiu człowieka, gdy nagle i brutalnie zostanie nam odebrana bliska osoba. <br /> Pod sam koniec lektury, dowiadujemy się oczywiście co stało się z młodym chłopakiem, ale nie to w książce jest najważniejsze. <br /> Całość czyta się szybko, a fabułę przeżywa się w sobie. Dla rozluźnienia, dla przerwy, można bez żalu sięgnąć po tę pozycję.<br /> <br />     Książka 5 na 10, jednak dostaje ode mnie plusa, jako ta, która odczyniła zły urok blokady czytelniczej :)  Spokojna i lekka, dla osób w każdym wieku i na każdą porę roku :)

Mała Fińska Przerwa

Cześć! Ileż ja się ze sobą nawalczyłam, ile naklęłam, ażeby w końcu odczarować tę niemoc czytelniczą. Nie miała ona oczywiście nic wspólne...

Nowy Rok! :)

   Witajcie w Nowym, 2016 roku!<br /> <br /> Odzywam się po długiej, naprawdę długiej nieobecności. Powodów mej ciszy było oczywiście kilka, nie będę Wam ich przytaczać, mija się to z celem.<br /> <br /> Ale to, co Wam przekazać mogę, to mój pomysł i koncepcja na nieco inną formę tego bloga w 2016 roku. Na początku, miało to być moje miejsce poświęcone dwóm pasjom: czytaniu i pieczeniu. Ale pod koniec 2015 roku przeżyłam coś, co nazywa się potocznie "blokadą czytelniczą". Polega to na niczym innym jak na niemocy czytania właśnie. Bez względu na to jaką lekturę chwycisz do ręki, jak ważna premiera będzie po drodze - nie masz ochoty. Nie ukrywam, że zbiegło mi się to z poważnymi zmianami w życiu i mimo, że książki jak zawsze podróżowały ze mną, tak nie mogły się doczekać na swoją kolej w długim sznureczku rzeczy do zrobienia. Ale okres Świąteczny za nami, szaleństwa sylwestrowe również. Zatem rozpoczynamy Nowy, Lepszy Rok. Pełen niespodzianek, niekoniecznie miłych, niekoniecznie zawsze radosnych. Ale Nowy Rok to zawsze pretekst do zrobienia czegoś bardziej/więcej. <br /> <br /> Nowa koncepcja, niekoniecznie dobra, polega na zamieszczaniu dla Was postów także niezwiązanych z głównym nurtem bloga, ale takich.. życiowych. Nieco bardziej refleksyjnych. Może nawet pokuszę się o zamieszczenie tutaj kilku moich tekstów. Niezwiązanych zupełnie z niczym. Bo najpozytywniejszą zmianą w moim życiu jest to, że odblokowałam się w pisaniu. Nieco przyblokowałam w czytaniu, ale odblokowałam w pisaniu. I piszę jak obłąkana. O wszystkim co przelatuje mi przez głowę. O rzeczach ważnych i mniej ważnych. Być może zatem, to miejsce stanie się miejscem, gdzie wyrzucę z siebie nieco tego, co siedzi we mnie? Nie martwcie się jednak, bo czytać będę nadal. Nie tak szybko jak do tej pory, posty z recenzjami będą pojawiać się rzadziej, ale za to posty "gadane" już nieco częściej. <br /> <br /> Bo moim jedynym postanowieniem noworocznym jest.. pisać. Pisać zawsze i wszędzie, gdy mnie najdzie ochota i co najważniejsze - wena. Pisać z i bez sensu. Wyrabiać styl, szukać słów, obcować z nimi. Pisać nie można gdy się nie czyta, zatem to także musi wrócić na odpowiedni tor w moim życiu. Zatem trzymajcie kciuki!<br /> Wracam do Was z głową pełną nowych pomysłów i z nowym zapałem.<br /> Wszystkiego spełnionego w 2016 roku! :)<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzvONXnwBPko90LD7kIm6-9zS2C081OaTIqqnWWgbWNtvm-gEHw_CsMRSxKYEHUPecPzPuyO49pw0juvflFLUs_kUpEC8pyhcBBAB_8tzq2Mz5MuC0ANZiFVNdGvlrZd7UKN-qKwqdSSA/s1600/DSC_0564.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzvONXnwBPko90LD7kIm6-9zS2C081OaTIqqnWWgbWNtvm-gEHw_CsMRSxKYEHUPecPzPuyO49pw0juvflFLUs_kUpEC8pyhcBBAB_8tzq2Mz5MuC0ANZiFVNdGvlrZd7UKN-qKwqdSSA/s320/DSC_0564.jpg" width="240" /></a></div> <br />

Nowy Rok! :)

   Witajcie w Nowym, 2016 roku! Odzywam się po długiej, naprawdę długiej nieobecności. Powodów mej ciszy było oczywiście kilka, nie będę W...

Horror w polskich realiach

<br /> <br />       Jak już pisałam, do książek polskich autorów podchodzę jakoś bez zapału. Trudno wytłumaczyć mi, czemu średnio czyta mi się o przygodach Magdy, Tomka, Lucyny czy Bartka ( czyli ludzi, którzy mają polskie imiona i mieszkają w polskich domach ). Albo czemu niespecjalnie przepadam za ulicami Poznania, Gdańska czy Gliwic. Być może rozwiązanie jest proste. Żyjąc gdzie żyję, mając codzienność jaką mam, nie chcę doświadczać jej w książkach. Nie chcę czytać o tym, jak pani Janina ze spożywczaka była niemiła bo nie miała jak wydać z 50zł, ani jak lekarz kazał czekać na izbie przyjęć 5 godzin osobie z ciężką raną nogi. Nie chcę. Książki mają mnie relaksować, zabierać w podróż do miejsc gdzie jest lepiej, albo gorzej, ale nie tak samo. Nie pokazywać mi tego co jest, bo ja wiem co jest, żyję w tym. W książkach szukam kompletnej odskoczni. Oczywiście nie oznacza to, że w ogóle nie sięgam po polskich pisarzy. Czytuję Grażynę Bełzę, Janusza Leona Wiśniewskiego, Grażynę Plebanek, jednak jeśli mam do wyboru pióro polskiego pisarza a zagranicznego - wybiorę tego drugiego. Tak wiem, jestem be, powinnam wspierać rodzimą kulturę. Tak mam. Co ja poradzę :)<br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwp-knvxxY01X-P_Gi2V1tLcASbYwQPbEX7T9PeqsKuHUfo0AQdpGLh4i7eY38jrX2Rfss4OaEq-645bWDTbI93WbCyJN48vjFLoaL-2r9cZzVvN2BR1J8ScUZZyZsa-4n0AC4d1cJc0A/s1600/DSC_0462.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwp-knvxxY01X-P_Gi2V1tLcASbYwQPbEX7T9PeqsKuHUfo0AQdpGLh4i7eY38jrX2Rfss4OaEq-645bWDTbI93WbCyJN48vjFLoaL-2r9cZzVvN2BR1J8ScUZZyZsa-4n0AC4d1cJc0A/s320/DSC_0462.JPG" width="180" /></a></div>  Jednak dzisiaj przychodzę do Was z dzieckiem polskiego pisarza właśnie, gdzie polskich imion jest wiele, akcja dzieje się w polskim mieście, a uroki polskiego blokowiska i osiedlowych sklepików garną się do nas niemal na każdej stronie.<br />  Agnieszka i Robert, to tytułowi bohaterowie, którzy krótko po ślubie przeprowadzają się do warszawskiej dzielnicy - Bródna. Ich maleńkie mieszkanie znajduje się w jednym z tamtejszych bloków. Ona, pracownica biura, on malarz z aspiracjami. Młodzi, zakochani, pełni planów na przyszłość. Jednak już pierwszego wieczoru, gdy docierają do swego nowego miejsca zamieszkania, okazuje się, że w bloku czeka ich niemiłe powitanie. Na klatce schodowej leżą zwłoki młodego sąsiada, zwłoki, które pozbawione są... głowy. To jednak dopiero początek dziwnych i przerażających zdarzeń, które w następnych dniach dają o sobie znać. Nietypowe sytuacje w piwnicy, przerażająca jazda windą, oraz nie do końca zwyczajni sąsiedzi, sprawiają, że Agnieszka zaczyna mieć coraz większe wątpliwości czy to miłosne gniazdko rzeczywiście jest dla nich właściwe. Natomiast Robert... Robert ma psychikę bardziej podatną na siły nieczyste, w skutek czego całkowicie im ulega. Agnieszka musi na własną rękę znaleźć rozwiązanie coraz bardziej pogarszającej się sytuacji. W momencie gdy mieszkańcy zostają dosłownie uwięzieni w bloku, bez możliwości wyjścia, ona, maturzysta Kamil i dziennikarz Wiktor jako jedyni zachowują zdrowy rozsądek i dążą do rozwiązania tajemnicy, jaką skrywa zwyczajny blok mieszkalny.<br /> <br /> Muszę przyznać, że sławny już pan Miłoszewski zrobił na mnie tą powieścią duże wrażenie. Narracja prowadzona bez zarzutu, charakterystyka bohaterów celująca, a sama fabuła - wbijająca w fotel. Nigdy nie należałam do osób dających się ponieść modzie, ale chyba fala zachwytu nad Zygmuntem Miłoszewskim pochłonie i mnie. Jestem mile, naprawdę mile zaskoczona, a książka zabrała mnie w przyjemną podróż na krótki czas. Krótki, bowiem czyta się szybko, z dużym zainteresowaniem.<br /> <br /> Najbardziej jednak ucieszył mnie fakt, że książka z gatunku horror, może powstać także w Polsce.<br /> Za tę książkę, bardzo pisarzowi dziękuję i chylę czoła.<br /> <br /> Mocne 8 ode mnie za "Domofon"

Horror w polskich realiach

      Jak już pisałam, do książek polskich autorów podchodzę jakoś bez zapału. Trudno wytłumaczyć mi, czemu średnio czyta mi się o przygod...

Horror ostateczny

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4ddpZ_M83uGW7FrlCJTvSvTx6hKEH_-Oxkiso3WK-ABcY59EW7pxQxqo-auO92ZRJPfCgTZAWHeQ_W3-y0EkZwo0IzxIM6owcNgxI6tK7Z0ViSVR6ljEhynfd4A3QjsA-UQ1UM3d2YGs/s1600/DSC_0427.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4ddpZ_M83uGW7FrlCJTvSvTx6hKEH_-Oxkiso3WK-ABcY59EW7pxQxqo-auO92ZRJPfCgTZAWHeQ_W3-y0EkZwo0IzxIM6owcNgxI6tK7Z0ViSVR6ljEhynfd4A3QjsA-UQ1UM3d2YGs/s400/DSC_0427.JPG" width="225" /></a></div>   Ten pisarz. Absolutnie. Skradł. Moje serce. I duszę. Jestem zniesmaczona, wstrząśnięta i zachwycona tym co przeczytałam! Od razu uczulam - jeżeli jesteście wrażliwi, nie lubicie brutalności, gwałtowności i zbyt dużej ilości krwi, nie sięgajcie po tę pozycję.<br /> Tak naprawdę książka powinna mieć na okładce ostrzeżenie "dozwolona od lat 18".<br /> Poziom zniesmaczenia będzie Wam bowiem towarzyszył od strony pierwszej do strony ostatniej. Opinie o tym, że Jack Ketchum pisze książki mianowane jako horrory ostateczne, nie są przesadzone. Spróbuję w delikatny sposób naszkicować Wam czego możecie się spodziewać.<br /> <br /> W nadmorskiej miejscowości o nazwie Dead River, oddalony od miasta dom wynajmuje pewna redaktorka, która spodziewa się swej siostry i kilku przyjaciół, by wesoło spędzić czas. Jak wskazuje tytuł, akcja umiejscowiona jest poza sezonem turystycznym. Gdy przyjaciele w końcu docierają do wynajętego domu, w nadziei na dobrą zabawę, już pierwszej nocy zostają napadnięci. I to nie przez byle kogo. W pobliskich jaskiniach mieszka grupa kanibali, ludzi, którzy ulegli kompletnemu zezwierzęceniu, którzy nie mają nic wspólnego z cywilizacją, których jedynym zmartwieniem jest pożywienie zapewniające im przetrwanie. Pożywieniem tym są inni ludzie. Sam napad na grupę przyjaciół jest brutalny, a agresorzy nastawieni są na wyeliminowanie przyjezdnych. Nie spodziewają się oporu... Oprócz morza krwi, flaków, wnętrzności i scen skrajnie obrzydliwych, autor pokazuje nam także, do czego jest w stanie posunąć się człowiek postawiony w skrajnej sytuacji. Co jest w stanie zrobić, aby zapewnić sobie przetrwanie.<br /> <br /> Książkę czyta się pędem, w przerażeniu pochłaniając kolejne strony. I nawet zbliżając się ku końcowi nie przestajemy być zaskakiwani. Na samym końcu znajduje się krótki tekst "od wydawcy", który także polecam przeczytać, gdyż zawiera w sobie ciekawe informacje o powstawaniu książki i zmianach w niej zawartych.<br /> <br /> Finał tej lektury jest taki, że prawdopodobnie przeczytam wszystkie pozycje tego autora dostępne na polskim rynku. Żaden bowiem pisarz nie posunął się dotąd tak daleko, nie przekroczył granicy, za którą nie zostaje już wiele. Jest takie fantazyjne powiedzonko: "co się zobaczyło, to się nie odzobaczy" i dokładnie tego doświadczycie, jeżeli będziecie mieli odwagę sięgnąć po tę pozycję.<br /> <br /> Książka genialna w swym przerażającym przekazie.<br /> Moja ocena : 9,5 na 10 <br /> <br /> <br />

Horror ostateczny

  Ten pisarz. Absolutnie. Skradł. Moje serce. I duszę. Jestem zniesmaczona, wstrząśnięta i zachwycona tym co przeczytałam! Od razu uczulam...