Stary... ale czy wciąż dobry?

   Jedną z nielicznych osób, które pokusiły się o pozostawienie komentarza pod jednym z moich postów, jest osoba, która otwarcie pisze, że Stephen King się skończył. Rozmienił na dobre i dawno oddał koronę. Czy tak jest rzeczywiście? Wśród fanów słychać głosy, że ostatnie dobre pozycje wydane przed tego pisarza przeszły dawno do legendy, a obecne publikacje, tworzą książkowy fast food.<br />    Bo rzeczywiście, obecnie King wydaje dwie książki rocznie. Bo rzeczywiście pisze książki, które ciężko sklasyfikować jako horrory. Bo rzeczywiście...<br /> <br />   <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoVz3buANrlJdM4pVBLlc6Cxi9Spr41vr3kudwHbiQmZgleOe2e_-UIblLbJ9Ifi-scFBYH00-X1Pw7TdXxzIjDZgLR2N62RdrL_UsbQed49rgXZDh9H52CQVGlY0O_0MWJsXNWCKQHww/s1600/DSC_0146.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoVz3buANrlJdM4pVBLlc6Cxi9Spr41vr3kudwHbiQmZgleOe2e_-UIblLbJ9Ifi-scFBYH00-X1Pw7TdXxzIjDZgLR2N62RdrL_UsbQed49rgXZDh9H52CQVGlY0O_0MWJsXNWCKQHww/s400/DSC_0146.JPG" width="225" /></a></div> Rok temu pisarz wydał pierwszą z zapowiadanych trzech części "kryminału". Pierwsza część "Pan Mercedes" została przyjęta bardzo sceptycznie. Debatowano czy autor horrorów, powinien podejmować się pracy nad zgoła innym gatunkiem literackim, w którym nie ma doświadczenia. Pierwsza część trylogii o emerytowanym policjancie Billu Hodgesie okazała się wciągającą książką przygodową, gdzie akcja ślimaczyła się przez prawie całą powieść, aby przyspieszyć na jej ostatnich kartach. Od początku znaliśmy złego bohatera, od początku też dobrego. King w swoim tylko stylu dobrego gawędziarza, niespiesznie prowadził nas przez skądinąd ciekawą fabułę, czasami wzbogacaną przez szczyptę akcji. Książka była iście wakacyjna, natomiast tych, którzy nastawili się na horror w starym Kingowym stylu, mocno rozczarowała. " Znalezione nie kradzione" miało być odrębną książką, jedynie delikatnie nawiązującą do pierwszej części. I rzeczywiście tak się stało.<br /> <br /> <br />Książka rozpoczyna się od morderstwa pewnego ekscentrycznego pisarza, który z dala od ludzi i zgiełku, żyje samotnie, wiele kilometrów od zamieszkałego miasta. Morris Bellamy, który wraz z dwoma kolegami napada na farmę pisarza działa z nieco innych pobudek niż jego kompani. Otóż nie kieruje nim chęć zrabowania pieniędzy, jakie pisarz gromadzi w domu, a pozyskania rękopisów autora, który ostatnią książkę opublikował wiele lat temu. Pisarz ten znany jest ze stworzenia Jimmiego Golda, który jest bohaterem cyklu jego książek. Ostatnia wydana książka z buntowniczego dotąd bohatera robi zwykłego człowieka, który zaczyna prowadzić zwyczajne, normalne życie. To doprowadza do furii Morrisa, który w fikcyjnym bohaterze widzi kogoś więcej. Owładnięty i wściekły na pisarza Bellamy, morduje go z zimną krwią i wykrada z jego sejfu spisane na kartkach notesów typu moleskin kolejne części niepublikowanych dotąd książek pisarza. Celowo użyłam nazwy notesów, bowiem w książce przewija się ona wielokrotnie, co spowodowało, że aż wygooglowałam sobie tę nazwę, by zobaczyć jaki to dokładnie rodzaj. Wyglądają ekskluzywnie.<br />  Wracając do fabuły książki - Morris Bellamy kilka dni po morderstwie, trafia na wiele lat do więzienia za zupełnie inny czyn. Równolegle poznajemy Petera Saubersa, który jest synem jednej z ofiar masakry wywołanej przez Pana Mercedesa. Pewnego dnia, trzynastoletni wówczas Peter odkopuje przypadkiem stary kufer, w który znajdują się zgromadzone i schowane przed światem moleskiny i 20 000 dolarów w gotówce. Młody chłopak postanawia wspomóc rodziców i co miesiąc przesyła im pocztą sumę, która ratuje rodzinny budżet. Jednak na przestrzeni lat pieniądze topnieją i młody Peter musi znaleźć sposób aby pozyskać ich na tyle by wspomóc edukację swoją i swojej młodszej siostry. Postanawia użyć w tym celu moleskinów... Tymczasem jednak Morris Bellamy wychodzi na wolność i jego jedyne marzenie to odzyskanie notesów z zapiskami jego ukochanego pisarza... I dokładnie w tym momencie, czyli mniej więcej pod koniec książki, do gry wchodzą bohaterowie z pierwszej części. Rozpoczyna się dramatyczna walka z czasem i z opętanym swoimi wizjami szaleńcem. Jak się ona skończy? Musicie dowiedzieć się sami :)<br /> <br />       Ktoś kiedyś powiedział, że Stephen King nie ma czytelników, a wyznawców. Jest w tym trochę prawdy. Nie wydaje mi się, bym miała kiedykolwiek przestać czytać tego autora, nawet jeśli podzielam zdanie, że King się wypalił. Mam swoją teorię. Uważam, że King, jako jednostka żyjąca w absurdalnym świecie swego umysły, zwyczajnie boi się śmierci, do której ma jednak coraz bliżej. Być może tak masowa produkcja nie do końca dobrych książek jest formą przekupienia kostuchy, paniczną próbą pozostania w ludzkich umysłach, formą zdobycia nieśmiertelności. Lojalność wymaga, aby trwać na dobre i na złe. I o ile uważam, że czasy takich utworów jak "Miasteczko Salem", "Lśnienie", czy "Ręka mistrza" już nie powrócą, o tyle uważam, że od tego pisarza nie należy już wymagać tak dużo. On pokazał na co go stać. Bądź co bądź zyskał miano króla horroru i tytuł ten zachowa jeszcze na długo po swojej śmierci. Jeśli miałabym być szczera, to chyba jedynie jego syn Joe Hill jest w stanie nieznacznie dosięgnąć ojcu do pięt.<br />      Kończąc tę krótką rozprawkę o Kingu, czując się też nieco w obowiązku przedstawienia swojego stanowiska, chcę napisać jasno jedną rzecz. Stephen King to jedyny autor, który na początku każdej swojej książki, wychodzi do mnie, chwyta mnie za rękę i mocnym uściskiem prowadzi mnie aż do ostatniej kropki. To też pisarz, który jak żaden inny absolutnie do perfekcji doprowadził sztukę rysu bohaterów. Dzięki charakterystyce swoich postaci, czujemy się jakbyśmy brali udział w książce, byli niemymi świadkami tych historii. Dlatego właśnie bez względu na to na jak wiele drobnych się rozmienił, uważam że jemu wolno. Akurat jemu wolno. Gdy King odejdzie...odejdzie kawał dobrej literatury, która kształtowała umysły rzeszy młodych ludzi na całym świecie. W tym także mój...<br /> <br /> W kategorii książkowej, "Znalezione nie kradzione" dostaje ode mnie 7 na 10<br /> W kategorii Kingowej 4 na 10<br /> <br />    Jednak polecam. To nie jest zmarnowany czas. Książka dla każdego :)

Stary... ale czy wciąż dobry?

   Jedną z nielicznych osób, które pokusiły się o pozostawienie komentarza pod jednym z moich postów, jest osoba, która otwarcie pisze, że S...

Dzień dobry :)<br /> <br /> Dziś kilka słów o naprawdę dobrej książce.<br /> To jedna z tych pozycji, które wróciły do mnie nagle, wywołując falę przyjemnych wspomnień z jej czytania. Bo to jedna z takich lektur, którą czytałam z zapartym tchem i.. której nie polecam osobom o słabych nerwach :) <br /> <br /> <br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJp_YOc6PHwQflIU8cQwqND0QjR4nDXtt84Kt4YSHjTOsFX3K9Xu3QLQ93Zv2Du6sKqSxviQckTBxTFJ2HwiP4nXZIFfhBFtizWhwqedyUKhuKhb37W6JNDfffS_lECtzmDpEYVsoKo78/s1600/DSC_0123.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJp_YOc6PHwQflIU8cQwqND0QjR4nDXtt84Kt4YSHjTOsFX3K9Xu3QLQ93Zv2Du6sKqSxviQckTBxTFJ2HwiP4nXZIFfhBFtizWhwqedyUKhuKhb37W6JNDfffS_lECtzmDpEYVsoKo78/s400/DSC_0123.JPG" width="225" /></a>"Nieuchwytny" to literacki debiut pewnego londyńskiego śledczego, który na co dzień boryka się z mrocznym światem przestępstw i zbrodni. Trudno jednak uwierzyć że jest to debiutancka powieść Luka, książka jest bowiem niesamowicie dopracowana, a występujące w niej postacie bardzo realistyczne. Autor już na początku uruchamia wyobraźnię czytelnika, prowadząc powieść z dwóch perspektyw: mordercy - który pisze w pierwszej osobie, przez co możemy dokładnie obserwować procesy myślowe jakie zachodzą w chorej głowie - jak również z perspektywy ścigającego go detektywa Seana Corrigana, męża i ojca dwóch córek.<br /> <br /> Zarówno sytuacje jak i bohaterowie nie są tu zbyt mocno przerysowani, codzienność wydziału śledczego jest opisana w sposób prawdziwy i ciekawy. W książce nie znajdziemy momentów, które by się dłużyły, czy które chcielibyśmy pominąć. Akcja rozpoczyna się praktycznie na pierwszej a kończy na ostatniej stronie. Zaryzykowałabym stwierdzenie, że Luke Delaney stworzył.. kryminał idealny.<br /> Detektyw od razu wzbudza naszą sympatię, natomiast umysł mordercy przeraża a zarazem fascynuje.<br /> <br /> Książkę otwiera morderstwo młodego chłopaka, który był męską prostytutką. Morderstwa dokonano ze szczególnym okrucieństwem, a pierwsze poszlaki wskazuję na zbrodnię z zazdrości. Jednak w samym miejscu zbrodni coś mocno przeszkadza detektywowi Seanowi Corriganowi, który uważa, że zostało ono zainscenizowane, a morderca jest bardziej przebiegły niż wszyscy zakładają. Dodajmy, że Sean na skutek traumatycznych wydarzeń w swoim dzieciństwie ma niebywale rozwinięty instynkt, który pozwala mu wyczuwać mroczne dusze przestępców. Wgłębiając się w sprawę, detektyw trafia na trop seryjnego mordercy, który jednak nie jest typowym przeciwnikiem. Za każdym razem zmienia sposób działania, za każdym razem atakuje osobę z innego środowiska. Jest bardzo precyzyjny, dba o szczegóły, nie pozostawia śladów i nie żałuje żadnego ze swoich czynów. Jest to człowiek, który na co dzień prowadzi normalne, ustatkowane życie, natomiast w jego głowie panuje mrok.<br /> Rozpoczyna się gra między zabójcą a ścigającym go detektywem, gra, która jest potyczką sprytu, intelektu i przebiegłości. Jak zakończy się ta gra? Czy zdeterminowany i niewątpliwie utalentowany detektyw doprowadzi do schwytania człowieka niebezpiecznego, ale jednocześnie niebywale przebiegłego? Czy też może tym razem to morderca wymknie się wymiarowi sprawiedliwości, siejąc terror na niczego nieświadomych mieszkańcach Londynu?<br /> <br /> Książka ma u mnie mocne 9,5 jestem nią absolutnie zauroczona, właściwie samo śledztwo zeszło na dalszy plan, a największą frajdą było siedzenie w głowach obu panów. Postać detektywa jest bardzo realna, to człowiek, który oprócz tego, że boryka się z własnymi demonami, to jest także przemęczony, czasem sfrustrowany jak każdy z nas. Z pewnością daleko mu do superbohatera, ale mamy poczucie, że jest policjantem z powołania.<br /> Natomiast morderca, paradoksalnie ma bardzo spójne i logiczne przemyślenia, uważa siebie za kogoś postawionego wyżej niż ludzie, za Boga, który decyduje o życiu i śmierci. Co nie zmienia jednak faktu, że jego zbrodnie nacechowane są okrucieństwem i bestialstwem.<br /> <br />    Jeżeli, tak jak ja, jesteście fanami dobrego kryminału - to jest obowiązkowa lektura dla Was. Jestem szczęśliwa, że posiadam ją w swoich zbiorach, jest to bowiem ten rodzaj literatury, który zapada głęboko w pamięć i nawet po latach wywołuje w człowieku myśli: "o, ta książka była naprawdę mocna". Jeżeli jednak nie lubicie scen drastycznych, morderstw okrutnych - poprzestańcie na mojej recenzji i uwierzcie na słowo, że Luke Delaney stworzył kryminał wybitny.. który będzie kontynuowany :)<br /> <br />   Malinowego dnia Wam życzę :)

Dzień dobry :) Dziś kilka słów o naprawdę dobrej książce. To jedna z tych pozycji, które wróciły do mnie nagle, wywołując falę przyjemnyc...

Urokliwa Fjallbacka

Witajcie po krótkiej przerwie.<br /> <br />  Mimo, że miałam sporo pracy zawodowej, to nie robiłam sobie przerwy od czytania. Sporo mam Wam do opisania, zatem do dzieła! Na pierwszy ogień -  szwedzki kryminał w urokliwym miasteczku wypełnionym zapachem kawy...<br /> <br /> Camilla Lackbert jest znana większości miłośników kryminałów. <br /> Pierwsze moje spotkanie z tą pisarką nastąpiło parę lat temu, gdy leżąc w domu po zabiegu na oczy niewiele mogłam robić. Mogłam słuchać. I tak też robiłam. Słuchałam audiobooków czytanych przez Marcina Perchucia, który zrobił to po prostu mistrzowsko! Dzięki niemu, w mojej głowie pojawił się obraz małej szwedzkiej miejscowości Fjallbacka, obraz posterunku policji mieszczącego się w brzydkim budynku, oraz obraz głównych bohaterów. A tymi bohaterami przez 9 tomów jest charyzmatyczny policjant Patrik Hedstrom i jego trochę zbyt wścibska żona Erika Flack. Stałymi bohaterami drugoplanowymi są także pracownicy posterunku policji, matka Patrika, oraz siostra Eriki. Ich historie, jako wątki poboczne, poznajemy na kartach kolejnych tomów. Perchuć przeprowadził mnie przez 7 tomów kryminalnej sagi, po pozostałe dwa sięgnęłam już w formie papierowej.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZ3MU2zhVf6G6ihkpwQb4PCvSFYH7G1xXjSAuQvrG9tpBNRmpLbKx0EC6Kjf6mqGVPtcLU355RUp-8usRVeRwn0aNHcE9hNiynYlLXfjSdNNPGyTmHSHkgjwPw4JuciBIpLI3iG0MTdZM/s1600/DSC_0116.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZ3MU2zhVf6G6ihkpwQb4PCvSFYH7G1xXjSAuQvrG9tpBNRmpLbKx0EC6Kjf6mqGVPtcLU355RUp-8usRVeRwn0aNHcE9hNiynYlLXfjSdNNPGyTmHSHkgjwPw4JuciBIpLI3iG0MTdZM/s400/DSC_0116.JPG" width="225" /></a></div> "Fabrykantka aniołków" ... tak szczerze mówiąc, to nie wiem co o niej napisać. Zabrałam się do niej z wielkim zapałem, nie mogąc doczekać się już kolejnej części, po czym.. ogromnie się rozczarowałam.. nie potrafię chyba sensownie napisać o czym była ta książka. Z całą pewnością mogę jednak napisać, że jest to chyba najsłabsza część sagi Lackbert. Tak naprawdę cała fabuła 490 stronnicowej lektury jest zawarta w opisie na tyle książki.<br /> <br /> Przed laty na małej wyspie Valo, znajdującej się niedaleko Fjallbacki znika cała rodzina, za wyjątkiem rocznej dziewczynki. Policji nie udaje się znaleźć rozwiązania tej zagadki, rodzina pozostaje zaginiona. Po latach dorosła już dziewczynka powraca wraz z mężem i niedawno przeżytą traumą, aby odrestaurować znajdujący się na wyspie budynek. Jednak ktoś nie chce, by tam mieszkali, na wyspie zaczynają się dziać dziwne i niebezpieczne rzeczy. Miejscowa policja z Patrikiem na czele, zaczyna interweniować i szybko dochodzi do wniosku, że rozwiązanie obecnej zagadki tkwi w przeszłości.<br /> <br /> Książka nacechowana jest polityką i jak to bywa u Camilli, powiązaniami rodzinnymi. Przebrnęłam przez ten tom tylko ze względu na prosty i lekki język pisarki, jak również dlatego że szybko chciałam zabrać się za kolejną część, nowość na rynku , czyli "Pogromcę lwów".<br /> <br />       Na szczęście Fabrykantka nie zniechęciła mnie do sięgania po pozycje pióra tejże pisarki i ledwo zamknęłam tom 8, a już mknęłam przez pierwsze strony tomu 9tego. A Pogromca jest... tym, co kocham w kryminałach. Akcja chwyciła mnie w szpony już na początku i na jednym wdechu trzymała mnie aż do końca.<br />  Mroźna, śnieżna zima. Z gęstego lasu wprost pod koła samochodu wychodzi koszmarnie okaleczona dziewczynka. Ma wypalone oczy, wyrwany język, jest pozbawiona słuchu. Samochód potrąca dziewczynkę, która niedługo potem umiera. Okazuje się, że jest to zaginiona przed kilkoma miesiącami nastolatka, jedna z wielu podobnych do niej dziewczyn, które znikały na przestrzeni lat. Patrik rozpoczyna śledztwo, które skupia się wokół szkółki jeździeckiej do której należała ofiara. Tymczasem żona Patrika, Erika pisząc kolejną książkę, jeździ na widzenia do stanowego więzienia, gdzie rozmawia ze skazaną za zabójstwo męża kobietą. Chociaż "rozmawia" to za dużo powiedziane, bowiem kobieta milczy. Erika szybko jednak orientuje się, że sprawa zaginionych dziewcząt i osadzonej w więzieniu morderczyni wiążą się ze sobą, zatem z właściwym sobie wścibstwem, zaczyna pomagać mężowi, choć ten nie jest z tego powodu zadowolony.<br /> <br /> Muszę przyznać, że "Pogromca lwów" zrobił na mnie wrażenie. Książkę czyta się błyskawicznie z dużym zaciekawieniem. Napięcie jest dobrze utrzymane, wątki prowadzone spójnie. Nawet drażniąca mnie do tej pory Erika wydaje się być jakaś taka bardziej ogarnięta (choć z pewnością jest to inteligentna kobieta). Pod koniec książki zaczynamy się oczywiście domyślać kto jest sprawcą, ale końcówka i tak zaskakuje, a na końcowych stronach dostajemy uderzenie z najmniej spodziewanej strony. Dodatkowym smaczkiem w książce jest wątek Polski. Zamordowany mąż kobiety osadzonej w więzieniu to niegdysiejszy cyrkowiec Cyrku Gigantus. Nazywa się on Vladek Kowalski, podejrzewam że w zamyśle autorki był on Polakiem.  Gdzieś widziałam wywiad z autorką, która wspomniała o tym wątku, mnie osobiście zrobiło się miło, że nasz kraj znany jest w dalekiej Szwecji.<br /> <br /> <br />    Książki Camilli Lackbert są pełne uroku. Pisarka zaprasza nas do domów i codzienności swoich bohaterów. Razem z nimi przeżywamy troski i radości. Razem z nimi siedzimy w kuchni i czujemy zapach cynamonowych bułeczek tak często pieczonych w tych książkach. Czujemy ciepło miłości Patrika i Eriki, słyszymy harmider jaki robią ich dzieci. A przede wszystkim... pijemy z nimi kawę. Dużo kawy. Całe litry kawy! Czytając sagę Camilli uzbrójcie się w kubek z kawą, bo niechybnie najdzie Was na nią ochota, bowiem jej bohaterowie piją ją o każdej porze dnia i nocy!<br /> <br /> Podsumowując! "Fabrykantce aniołków" daję słabe 4 na 10. Książka nie porywa. Jeżeli czyta się tak jak ja (lub słucha) całą sagę po kolei, to oczywiście należy ją przeczytać, natomiast jako niezależną lekturę - można sobie oszczędzić i sięgnąć po inne pozycje.<br /> "Pogromca lwów" otrzymuje ode mnie 8 na 10, bardzo mi się podobał. Ale jako że kryminał dla mnie musi być mroczny, krwawy i psychodeliczny, to to i tak jest bardzo wysoka ocena :)<br /> <br /> Pozdrawiam! :)

Urokliwa Fjallbacka

Witajcie po krótkiej przerwie.  Mimo, że miałam sporo pracy zawodowej, to nie robiłam sobie przerwy od czytania. Sporo mam Wam do opisania...